De avond hiervoor had Pearl Jam officieel de Ziggo Dome geopend. Ze speelden over deze twee avonden in totaal 53 verschillende nummers. Alleen The Fixer en Corduroy werden beide avonden gespeeld. Ongelofelijk. De setlist van de tweede avond werd op forums bestempeld als ‘the greatest of all time’. Dit was een setlist die een fan zou samenstellen als hij de kans kreeg, zeiden we tegen elkaar.
Tegen het eind van het concert werd een rustig intro ingezet. Murw gebeukt door al het voorgaande, kon ik niet meer bedenken wat ze nu weer verzonnen hadden. “You ever hear the story of Mr. Faded Glory?” Langzaam drong het tot me door dat het om Crown Of Thorns ging. Dit kon er ook nog wel bij. Schitterende uitvoering van een voor Eddie Vedder erg emotioneel nummer.
Toen eerder op de avond Bugs gespeeld werd, dachten we echt dat we in de maling werden genomen. Dit was ooit één keer eerder live gespeeld. Het is trouwens een vrij slecht liedje, als je het al een liedje kunt noemen. Verder kregen we bijvoorbeeld Alone, Animal, Deep, Dissident, Footsteps, Once, en Wash. Dan beperk ik me alleen nog maar tot titels met één woord.
Aan het einde van de show werd Brian Farias gevraagd het podium op te komen. Een fan van het eerste uur. Dit was zijn 109e Pearl Jam-show (en dan vinden sommige mensen míj dus een mafkees). Bugs was het enige nummer uit hun hele oeuvre dat hij nog nooit live had gehoord. De band had hem de setlist voor deze avond laten samenstellen. Dat dus, maar dan écht…
Maar - om even aan te geven dat het niet alleen om de setlist ging, maar ook om de performance - het ultieme hoogtepunt was Rearview Mirror. Zelden een band, van bassist tot toetsenist, zo los zien gaan. Londen 2009 is voor mij misschien wel het beste concert aller tijden. Dit kwam daar toch akelig dicht bij in de buurt.