Buitenlandse Pearl Jam-trips… Man, die waren vrijwel allemaal even legendarisch. Gelukkig dat we na Verona/Milaan 2006 niet op ons hoogtepunt gestopt waren. Daarna zijn we toch een paar keer akelig dicht in de buurt gekomen van die onvergetelijke paar dagen, bijna 15 jaar geleden. Stockholm 2012 was er ook zo een.
We besloten een keer voor een plek zo dicht mogelijk bij het podium te gaan. Dat lukte: rij 2, precies in het midden. Dus eerst was daar de euforie: kans op een slokje wijn van Eddie! Maar al snel was daar het berouw: alleen maar bezig met geduwd worden, terugduwen, zweten, me ergeren, en proberen geen mensen plat te drukken. Na een half uur keek ik wanhopig achterom, concludeerde ik dat vluchten onmogelijk was, besloot ik de knop om te zetten, en liet ik het allemaal maar gewoon gebeuren. Toen ik dus eindelijk de band bezig zag, van héél dichtbij nog wel, bleek dat ze toch best wel weer lekker bezig waren. Volgende keer weer aan het hek in de pit, concludeerden we na afloop, maar dan wel gewoon ertegenaan leunend aan de achterkant ervan.
Ik ben er in de jaren ’90 natuurlijk niet bij geweest, maar ik geloof echt dat Pearl Jam in de periode 2006 - 2012 live op zijn best was. Hoogtepunt deze avond: zeldzame uitvoeringen van Garden en All Those Yesterdays. Dieptepunt: Helemaal aan het eind van het concert hielp ik mee mijn nieuwe vriendin Mona, die ik voor de show ontmoet had, het podium op te tillen, en dreef haar zo in de armen van een dronken Eddie Vedder. Ik heb Mona nooit meer teruggezien. Eddie zag ik wel terug trouwens, nog diverse keren.