Dit was de laatste keer dat ik old school een nachtje ‘telefoon-stress-vermijdend’ in de rij lag voor concertkaartjes. Net als in 1996 voor Carré. Toen voor Bruce Springsteen, nu voor Eddie Vedder, met wat minder mensen, bij een temperatuur boven nul deze keer. Maar met hetzelfde resultaat: kaartjes! De ticketprijzen waren wel vier keer over de kop gegaan, van 55 gulden naar 100 euro in 16 jaar tijd. Nee, de tijden lagen ver achter ons dat Pearl Jam Ticketmaster aanklaagde vanwege alle onnodige kosten die ze de fans opdringen.
Echt zeker van zijn zaak leek hij niet, dat heeft hij later in interviews ook wel eens toegegeven over zijn eerste paar solo-tournees. Het was allemaal niet foutloos, en hij is zeker niet de meest briljante gitarist aller tijden. Dat valt allemaal nog extra op ook als je Glen Hansard vraagt om je voorprogramma te zijn en je af en toe op het podium te vergezellen. Maar goed… dit soort dingen schrijf je allemaal alleen maar op als je een beetje semi-serieus gaat zitten analyseren.
Beschrijf je gewoon het gevoel, dan wordt het meer dit: Dit was een nadere kennismaking met Eddie Vedder. Voor mij is Pearl Jam Pearl Jam, en niet ‘de band van Eddie Vedder’. En dit… dit was Eddie Vedder, zonder schuilplaats, in al zijn kwetsbaarheid. Zonder het letterlijk te zeggen kwam het er op neer dat hij zijn best ging doen en hoopte dat het ging lukken. Nou het lukte! De Into The Wild-sectie in het midden van de show was zo mooi (Guaranteed!). De keuzes uit het Pearl Jam oeuvre niet bepaald voordehandliggend (The End!). En dan zit je daar dus, op rij 3, in Koninklijk Theater Carré nota bene, naast je broer, al die liedjes keihard binnen te laten komen. Dan maakt zich toch wel even een behoorlijk tevreden gevoel van je meester.