Two Gallants is een tweetal (ja, duh!) dat muziek maakt voor vijf. De songstructuren zijn complex met veel tempowisselingen, stuwende drums, en verwarrende gitaarlijnen. Hun liedjes kruipen op die manier heel diep onder je huid. Een van die liedjes, The Hand That Held Me Down, greep me in 2007 zo bij de keel, dat ik een tijd lang naar niets anders meer luisterde dan muziek van Two Gallants.
Als ze dan vervolgens vijf jaar lang niet naar Erik komen, dan moet Erik maar naar Two Gallants. Ik trommelde vijf vrienden op voor een weekendje Liverpool. Ze deden eerst nog wat moeilijk (een concert van wie??). Maar toen ik kaartjes voor Everton-Liverpool voor hun neus hield, waren ze om. Het concert van Two Gallants was vele malen beter dan die hele voetbalwedstrijd (alleen de buikschuiver van Luis Suárez vlak voor onze neus was memorabel).
Leaf Tea Shop is een van de meest atypische locaties waar ik een concert heb gezien. Het is namelijk… een theehuis. Er kan dus ook een krantje gelezen worden, en… een kopje thee worden gedronken. Terwijl de muzikanten hun hele ziel en zaligheid voor je blootleggen. Maar het werkte wonderwel, temeer omdat het zo klein en sfeervol is en we de mannen van twee meter afstand bezig zagen
Drummer Tyson Vogel ging zo in de muziek op dat hij een keer van het podium viel. Van zanger Adam Stephens vraag je je soms af hoe lang zijn stem dit nog gaat trekken. Schitterend was natuurlijk Steady Rollin’. Da's sowieso een van de mooiste liedjes van de 21e eeuw. Maar Nothing To You pakte me het meest, met de woeste schorre kreten van Vogel en Stephens tijdens de climax.
Ik zag ze later nog vier keer, gewoon in Nederland. Toen zijn ze van de aardbodem verdwenen. Dat is heel erg zonde.