Een staande ovatie voor een voorprogramma. Dat is vrij zeldzaam, maar Glen Hansard kreeg het voor elkaar, op 26 juli 2012. Later die hete zomeravond in Carré vergezelde hij Eddie Vedder nog bij een aantal nummers. Het was mijn eerste kennismaking met Glen. Ik zag het, en ik wist niet hoe snel ik kaartjes moest kopen voor Paradiso, waar hij een paar maanden later zelf de headliner zou zijn.
Daar stond hij met een big band van 13 man op het podium, en daar zag ik het weer. En daarna zag ik het nog zes keer, want hem overslaan is inmiddels geen optie meer. Wat ik zag: Glen Hansard doet niets half. En alles wat hij helemáál doet, komt even oprecht over. Waar bij andere artiesten vaak woede of verdriet de drijfveer is, is dat bij Glen ongeveer altijd vreugde of hoop (vaak dan wel weer voorafgegaan door wat woede of verdriet). Dus na twee uur Glen Hansard kun je er weer tegenaan, heb je er opeens weer zin in. Wat hadden we hem goed kunnen gebruiken dit jaar.
Als ik iemand die nog nooit een pop/rock-concert heeft gezien moet uitleggen waarom er jaren waren dat ik naar meer dan 30 concerten ging, dan zou ik hem of haar een concertkaartje geven om het zelf eens te ervaren. En dan niet voor Pearl Jam (bij vlagen te hard), Bruce Springsteen (te lang), Wilco of The National (te ingewikkeld), Conor Oberst of Tom McRae (te somber). Nee, de grootste kans op een klein beetje begrip heb ik door een concertkaartje voor Glen Hansard weg te geven. Wat een rasartiest is deze man…