Vanaf 2003 heb ik Conor Oberst 15 keer op een podium zien staan. Ik zag hem in al die jaren ongeveer evenveel gedaantes aannemen. Was hij eerst een in zichzelf gekeerde experimentalist, stond hij een paar jaar later als een waar popidool met meisjes op de eerste rij van Paradiso te knuffelen. Was hij eerst een behoorlijk ongeleid projectiel, nam hij jaren later zowaar Phoebe Bridgers onder zijn hoede, na haar metoo-perikelen (met Ryan Adams).
Het ging alle kanten op, maar er was één gemene deler: Conor Oberst raakt me. Met welke band hij ook op het podium stond. Soms bij vlagen, soms een hele avond. En een enkele keer loop je de deur van Paradiso uit en zit je je de hele tijd af te vragen wat je in godsnaam toch hebt meegemaakt de afgelopen twee uur. En dan vooral de laatste acht minuten van die twee uur. Dat gebeurde dus op 1 februari 2013.
De gastheer kwam op - strak gekleed, lang haar - ging zitten op een stoel, gitaar op schoot, publiek nog wat rumoerig: The Big Picture. Iedereen stil. Daarna First Day Of My Life, van al zijn liedjes (en dat zijn er echt heel veel) misschien de enige bekende. Vervolgens een setlist langs alle uithoeken van zijn oeuvre. Op enkele nummers werd hij begeleid door een gitarist/marimbaïst. Maar verder was het alleen híj zelf dus, op gitaar of piano. En met zijn stem natuurlijk… Alles even raak.
En toen dus die laatste 725 woorden. De wanhopige zelfreflectie van Waste Of Paint. Die stem dus… die dwars door alles heen dringt: “I try to just keep moving on, with my broken heart and my absent God. And I have no faith but it's all I want: to be loved, and believe… in my soul… in my soul…” En dan het woedende inhakken op zijn gitaar. De spannendste 8 minuten livemuziek van het vorige decennium.