Op 26 februari 1996 zag ik Bruce Springsteen in Carré. Een optreden van een man alleen met zijn gitaar, in een beroemd theater, met verhalen en héle mooie liedjes, dat in de 15 jaar daarna qua intensiteit nooit meer benaderd werd. Toen werd het 28 juni 2011.
Dit was de laatste halte van een korte Europese solo-tournee van Ryan Adams. 16 shows in 22 dagen, je zou er moe van kunnen worden. Later in het jaar pas kwam solo-plaat Ashes & Fire uit, en deed hij nog veel meer theaters aan. Ik zag toen nog twee shows, maar ze kwamen niet meer in de buurt van deze. Daarbij speelde het overrompelingseffect een belangrijke rol. Ik had een licht vermoeden, maar wist ik veel dat deze man in zijn eentje tot zoiets magisch als dit in staat was. Dat dit allemaal in het Concertgebouw plaatsvond, hielp natuurlijk ook wel.
Na mijn eerdere ontmoetingen met Ryan, verwachtte ik geen samenhangende gesproken intro’s waar ik veel van kon leren. Die verwachting kwam uit. Het bleef vooral weer bij geginnegap, maar hij leek het in elk geval naar zijn zin te hebben. Zonder nieuw album om te promoten, waaierde de setlist alle kanten uit. Bladerend door zijn multomap leek hij spontaan de nummers uit te kiezen. De een nog mooier dan de ander.
Na Come Pick Me Up, als altijd een hoogtepunt, hapten we al naar adem. Maar toen - nooit meer op gerekend - kwam als klap op de vuurpijl nog het tranentrekkende Stop, een van zijn mooiste liedjes, met een van zijn mooiste zinnen. “There is a darkness, and there is a light, and there is a choice…” Met alles wat we nu weten over hem, zou ik nu heel makkelijk kunnen zeggen: “Had maar wat beter naar jezelf geluisterd.” Hoe dan ook… Dit was alles wat ik er van tevoren van hoopte. En meer. Ik herinner me dat we er stil van waren, letterlijk, in de tram op weg naar huis.