Opeens was er een kort Europees tourneetje van Pearl Jam, een maand voor hun nieuwe album Backspacer zou uitkomen. Vijf shows, en niet in Zuid-Europa en Scandinavië, waar hun fanatiekste fanbase zit. Dus ontstonden er een week lang hele volksverhuizingen in Europa, met als laatste halte Londen.
Er heerste de hele dag een gezonde spanning. Uren van tevoren stonden er lange rijen. Wij sloten aan, hopend op een plek in het voorste vak (‘de pit’). Maar er was dus helemaal geen pit, zagen we tot onze schrik toen we naar binnen renden (dit was in een tijd dat we nog concertzalen binnen renden).
Zo’n pit heeft een functie, dus het liep uit de hand in de voorste regionen, met mensen die de druk van achteren niet meer aan konden. Eddie onderbrak de show om op zijn aanwijzingen allemaal drie stappen achteruit te doen. Waarna iedereen - band en publiek - weer onverdroten verder konden gaan met ‘het grote compleet uit hun dak gaan’ waar ze mee bezig waren.
Ik was hier met mijn oom en vooral vriend, de man die mij in 1992 naar Bruce Springsteen meenam. De rest, en ook dit concert dus, is geschiedenis. We verloren elkaar tijdens de show al snel uit het oog in de chaos, en besloten zonder te overleggen (want dat kon dus niet) dat we elkaar na afloop wel weer zouden zien.
We hadden het veel te druk namelijk. Veel te druk met springen, juichen, genieten, klappen, met iets wat op dansen leek, met bij dat enkele rustige nummer even op adem komen en alles in je opnemen (eventueel met gesloten ogen), met zingen, met lachen, met bewonderen. Ik had en heb Pearl Jam nooit intenser en beter gezien dan hier.
Ik ben er natuurlijk over na gaan denken: Wat maakte het verschil? Wat maakte dat ik na afloop van dit concert op een stoeltje op de tribune moest gaan zitten om even alles te verwerken, inmiddels herenigd met mijn oom, die net zo weinig woorden kon uitbrengen als ik (maar één blik was genoeg)?
Ik keek de show op YouTube terug, bijvoorbeeld naar Whipping. Een niemendalletje van lang geleden dat ze halverwege de set speelden. Dan zie je dus gewoon wat jongens zonder pretentie of poespas compleet los gaan. Soms met elkaar, een gitaarduelletje, soms doen ze even hun eigen dingetje. Ze staan te doen wat ze eigenlijk al jaren op die manier doen. Het gewone maakt het bijzonder.
Toen ik dat zag, snapte ik mezelf meteen weer helemáál. Maar het is natuurlijk totaal geen antwoord op de vragen die ik mezelf hierboven stelde. Eigenlijk is er ook maar één antwoord op die vragen: Dit was wat ik op dat moment nodig had. Deze avond zal dan ook altijd in mijn geheugen gegrift blijven als een van de mooiste uit mijn leven.