of: Blijf volgende keer alsjeblieft thuis of ga naar de kroeg als je wilt ouwehoeren maar blijf weg uit de Melkweg als ik probeer van een concert te genieten!
Jakob: "Any requests?"
Iemand uit het publiek: "One Headlight!"
Jakob: "Good choice."
Mafkees uit het publiek: "Blowin' In The Wind"
Jakob: "I wish I'd never asked"
We gaan er maar vanuit dat Jakob Dylan dit verhaaltje niet leest, want hij zal me wel kunnen schieten om mijn titelkeuze (dan bedoel ik trouwens zeker niet de ondertitel, want daar zal hij wel een heel eind in mee kunnen gaan). Maar wie alleen al de foto ziet, zal begrip voor me op kunnen brengen...
Het is bijna niet voor te stellen hoe het moet zijn om de zoon van een legendarisch persoon als Bob Dylan te zijn, laat staan van Bob Dylan zelf. Jakob Dylan is het toch echt, en als daar nog twijfel over was, dan is die twijfel één seconde nadat hij het podium betreedt, acuut verdwenen. Die hoed, en dat gezicht... En mocht je om een of andere bizarre reden nog steeds twijfelen, als hij de eerste zin van All Day And All Night heeft gezongen, kun je er echt niet meer om heen. Meer dan op zijn solo-CD en véél meer dan in zijn rockjaren bij de Wallflowers hoor je hier gewoon Bob Dylan toen hij nog een stem had.
Er gebeurt hoegenaamd niets op het podium, en dat is ook wel eens lekker. Er staan maar vier man op het podium, en dat is ook wel eens lekker. Het deed me een beetje denken aan een optreden van Aimee Mann een aantal jaren geleden. Annemieke liet doorschemeren het ietwat saai te vinden, maar zag dat ik in stilte genoot. Ik moet iets geantwoord hebben in de trant van ja ik vind het mooi, gewoon zon bandje dat liedjes aan het spelen is, zonder poespas.
Over dat in stilte genieten, wil ik nog wel even iets zeggen. Kim en ik hadden ons in de toch nog aardig gevulde Oude Zaal van de Melkweg ongeveer op de helft van de zaal geposteerd. Normaal staan we iets verder vooraan. Toen de drie bandleden het podium verlieten en Jakob een paar liedjes solo ging spelen, en de toch al niet harde muziek nog zachter werd, bleek hoe ongelooflijk irritant en asociaal een groot gedeelte van het publiek weer eens was. Ik heb nooit maar dan ook echt nooit kunnen begrijpen hoe mensen er toe komen 15 of 20 of 30 of 60 euro voor een concert neer te tellen en vervolgens deze gelegenheid gebruiken om de hele avond bij te gaan praten over weet-ik-veel-waarover. Blijf volgende keer weg! Ga naar de kroeg! En dan zeg ik het nog netjes...
Een kleine domper op een verder prima avond. Waar een paar van zulke mensen een jaar of vijf geleden mijn hele avond nog wel eens wisten te verknallen, lukte dat de tientallen van gisteravond hooguit anderhalf nummer. Wat heb ik gelukkig evengoed kunnen genieten van de prachtige liedjes van Jakobs recente solo-album, die live veel meer tot leven kwamen dan op die wat mij betreft toch ietwat saaie CD. En nog meer van Wallflowers-liedjes als I Wish I Felt Nothing, Three Marlenas en How Good It Can Get, die ik al jaren met mij meedraag maar nog nooit live had kunnen horen.
Dat meedragen klinkt wat overdreven misschien, of toch niet... Het is denk ik een jaar of tien geleden dat ik hun tweede album Bringing Down The Horse kocht. Tijdens de MTV Music Awards speelden ze One Headlight en had Bruce Springsteen het podium betreden voor het zingen van een van de coupletten en voor het spelen van een weergaloze gitaarsolo. Als Bruce ze goed genoeg vindt om mee samen te spelen, dan vind ik ze vast goeg genoeg om een CD van te kopen, moet ik gedacht hebben. Ik moet het album grijs gedraaid hebben, want toen ik hem gisterochtend voor het eerst sinds lange tijd weer eens opzette, bleek ik hem nog vrijwel woordelijk mee te kunnen zingen (dat deed ik overigens niet, want dat zou tamelijk belachelijk overkomen in de trein, zeker gezien mijn zangcapaciteiten). Wat een schitterend album en wat heeft het de tand des tijds doorstaan (aan Europa is de Wallflowers-hype trouwens volledig voorbij gegaan, in Amerika daarentegen verkochten ze miljoenen platen).
Datzelfde One Headlight, de hit, kwam langs in de toegiften. Een gitaarsolo was in deze versie ver te zoeken. Jakob deed hem solo, in een adembenemende versie die niet eens in de verste verte op het origineel leek. Want ook wat dat betreft is hij toch echt een zoon van zijn vader: alles wordt in het werk gesteld om die enkele fan die de tekst uit zijn hoofd kent, het meezingen onmogelijk te maken.
We waren inmiddels maar wat verder naar voren opgeschoven. Zo hoefde ik niet aan te horen hoe Tamara aan Fred vertelde wat zij die dag gedaan had, of hoe Annemarie met Marjolein besprak waar ze na afloop naar toe zouden gaan.
Zo hoorde ik wel die zinnen van tien jaar geleden: "Im so alone, and I feel just like somebody else. Man, I ain't changed, but I know I ain't the same. But somewhere here in between, the city walls of dyin' dreams. I think her death it must be killin' me".