Heerlijk, de spanning, nog steeds, als de roadies nog één laatste keer het podium betreden. Ze plakken wat setlists met tape op de grond, voelen nog eens of een stekkertje wel goed vastzit. Dan zijn ze weg. De zaalmuziek wordt uitgezet, de lichten worden gedimd. Daar komt de band. Applaus.
Deze avond ging het net even anders. De roadies lummelden inderdaad nog wat. Maar toen raapten ze de instrumenten opeens op. Eentje ging achter het drumstel zitten. Ze begonnen muziek te maken. De roadies waren dus de band. Die lange kale man met dat verfrommelde t shirt, de hoofd-roadie, bleek Doug Martsch te zijn, frontman van Built To Spill.
Built To Spill maakte al indierock voordat dat genre überhaupt bestond - ik chargeer een beetje. Perfect From Now On (1997) is hun meesterwerk. Voor de titel ervan alleen al verdienen ze vijf sterren. Daar kun je een heel verhaal op zich bij bedenken. Het is geen ‘makkelijke plaat’, met al die gelaagde gitaren en daaroverheen die schrille stem van Martsch. Maar ik kan er keer op keer van begin tot eind geboeid naar luisteren.
Het album werd integraal gespeeld in de Melkweg. De nummers werden nog langer uitgesponnen dan op de plaat. Dat gebeurde allemaal vlak voor mijn neus. Het was een enerverende trip.