My Morning Jacket ergens plaatsen in het muzikale spectrum is bijna niet te doen. Southern rock, ja… ze komen immers uit Kentucky, maar verder… experimenteel, soms psychedelisch, gitaren gitaren gitaren, de hoge karakteristieke stem van Jim James daaroverheen. Ze lijken muziekgenres te willen overstijgen, soms binnen één liedje zelfs. Dondante van de live cd/dvd Okonokos is het schoolvoorbeeld. Elf adembenemende minuten, erg veel mooiers is er niet te vinden op YouTube.
Er zijn tijdens een concert altijd wel een paar momenten dat je afdwaalt. Dat je denkt aan je werk, hoe het bij Feyenoord staat - als die spelen, wat je in het weekend gaat doen, wie er aan de beurt is om bier te halen, dat je kijkt of je vrienden zich nog wel vermaken, of je ergert aan een groepje mensen om je heen. De hoeveelheid momenten van dat soort geeft een aardige indicatie hoe lekker je erin zat.
Op 8 juli 2008 beleefde ik ongeveer nul van die momenten. Het kon me niets schelen hoe het bij Feyenoord zou staan (bij wijze van spreken dan). Ik zat er lekker in. Vanaf seconde 1.
Bands zorgen altijd voor een bepaalde opbouw in hun set. De opbouw van My Morning Jacket was: gáán, van begin tot eind. Wat een eindeloze aaneenschakeling van uitbarstingen van gitaargeweld kregen we voor onze kiezen. Zes mannen op een podium die zich compleet verliezen in hun eigen muziek, twee en een half uur lang. Ik verloor me heerlijk met ze mee. Dat biertje kwam na afloop wel (bij wijze van spreken dan).