Ryan Adams is niet de meest sympathieke persoon op aarde. Dat is altijd al een publiek geheim geweest (jaren later werd dit helemaal pijnlijk duidelijk, maar dat laat ik hier maar even buiten beschouwing). In 2005 in Paradiso liet hij zijn band verbijsterd achter op het podium. Hij was boos, om iets onduidelijks. Er was een verhaal over een andere show die niet leuk afliep, omdat Summer Of ’69 (van bijna-naamgenoot Bryan Adams) werd aangevraagd - poging tot humor van iemand uit het publiek.
Een beetje spannend was het dus wel, welke Ryan we vanavond te zien zouden krijgen. Het kwartje viel dit keer de goede kant op. Sterker nog, het was meligheid troef. Hij vertelde lange, soms kant noch wal rakende verhalen. Hij improviseerde zelfs een liedje over zijn eigen lichaamsgeur. Die eenmalige uitvoering van ‘Gary The Smell’ was er een in de categorie ‘je had er bij moeten zijn’. We kwamen nog steeds niet erg dicht bij wat er werkelijk in hem omging trouwens. Maar gelukkig waren er dan nog zijn liedjes om daar een inkijkje in te krijgen.
Die liedjes werden door The Cardinals op magistrale wijze uitgevoerd. Ze openden met een ongelofelijke versie van Peaceful Valley. Bijna symbolisch gekozen, misschien had zijn begeleidingsband hem op dit moment in zijn carrière wat rust en vastigheid gegeven. Ryan zong mooier dan hij wat mij betreft ooit gezongen heeft. Het geluid was perfect. Ryan Adams had al zijn demonen even thuis gelaten. Het leidde tot een muzikaal feest dat zijn weerga niet kende.
BUBBLING UNDER
Een elftal concerten die de top 25 niet hebben gehaald maar aardig dicht in de buurt kwamen en niet onvermeld mogen blijven:
Tröckener Kecks - 5 september 1996, Uilenpop, Amstelveen (Uilenstede)
We waren hier bijna alleen. Op een of andere manier zie ik de gitaarsolo van Rob de Weerd tijdens Het Komt Nooit Meer Goed zo nog voor me.
Nils Lofgren - 26 oktober 1998, Melkweg, Amsterdam
Van het concert zelf weet ik me eigenlijk weinig meer te herinneren, maar ik weet wel dat mijn vader - die nooit in zo’n concertzaal was geweest - me op een gegeven moment meenam naar midden voor het podium, helemaal vooraan, om dat imposante gitaarspel van Nils nu eens echt van dichtbij te bekijken. En dat ik dat mooi vond.
Bush - 29 november 2001, Heineken Music Hall, Amsterdam
Bush was écht een goede band en Sixteen Stone is nog steeds een geweldige plaat. Live ook indrukwekkend. Het hoeft niet altijd heel complex, ‘gewoon’ rocken is ook weleens erg lekker.
Counting Crows - 29 juni 2003, Pinkpop, Landgraaf
Dansen (of iets wat daarop lijkt) in de regen! De ultieme festivalsfeer, begeleid door mijn favoriete muziek.
Dream Theater - 19 januari 2004, Ahoy, Rotterdam
Ver buiten mijn comfort zone eigenlijk, maar natuurlijk ging ik steeds weer graag met Remco mee, en elke keer genoot ik van zoveel muzikale virtuositeit op het podium.
Bruce Springsteen - 5 mei 2006, Point Theater, Dublin, Ierland
De meningen waren verdeeld in Springsteen-land, maar wat vond ik ze leuk, die Seeger Sessions-concerten, waarvan de eerste natuurlijk de bijzonderste was. In Ierland, het land van de folk.
Eels - 13 maart 2008, Vredenburg, Utrecht
Eerst werd de indrukwekkende film Parallel Worlds, Parallel Lives over zanger E getoond (te vinden op YouTube). Daarna speelde Eels de beste show die ik van ze zag. Het een had vast met het ander te maken, ik keek opeens anders.
Bruce Springsteen - 20 juli 2008, Camp Nou, Barcelona, Spanje
Finale van een fantastisch weekend Barcelona. Bijna de hele familie Springsteen stond op een gegeven moment op het podium. Onvergetelijke sfeer en atmosfeer.
Bruce Springsteen - 30 mei 2009, Pinkpop, Landgraaf
'Mijn' Bruce Springsteen op 'mijn' Pinkpop, dat was gewoon onvoorstelbaar (Bruce deed nóóit festivals). Het gebeurde toch echt.
Bruce Springsteen - 5 juli 2009, Ernst Happel Stadium, Wenen, Oostenrijk
Een van de meest bizarre concertmomenten ooit blijft natuurlijk die volledig uit het niets komende uitvoering van Jersey Girl - nummer met een speciale betekenis voor ons.
Monsters Of Folk - 21 november 2009, Crossing Border, Den Haag
Jim James (van My Morning Jacket), Conor Oberst, en M. Ward op één podium, die elkaars liedjes zongen. Maakten al mijn hooggespannen verwachtingen waar.