In mijn persoonlijke top 10 beste albums aller tijden staan twee artiesten met twee albums: Bruce Springsteen natuurlijk (met Tunnel Of Love en Nebraska), en Bright Eyes. De eerste keer dat ik Lifted hoorde, in 2002, was een van mijn bijzonderste muziek luisterervaringen. Wat gebeurde er op die plaat toch allemaal, en wie was die zanger, die elk nummer zong alsof zijn leven ervan afhing?
Dat was dus Conor Oberst, die ik sindsdien nooit meer uit het oog ben verloren. In 2005 kwam I’m Wide Awake It’s Morning uit, een schitterende verzameling liedjes. Meer traditioneel, minder avontuurlijk, maar nog steeds heel intens. En vooral erg droevig. Gelukkig staat First Day Of My Life er ook op, voor een klein beetje verlichting.
Wat was het een intense belevenis om vrijwel alles van dat album van zó dichtbij uitgevoerd te zien worden. Land Locked Blues, We Are Nowhere And It’s Now, Old Soul Song (For The New World Order). Als je die titels ziet, zou je denken dat die liedjes altijd al bestaan hebben. Nou, zo klinken ze dus ook. Bijna niet voor te stellen dat ze uit de pen van een begintwintiger zijn gekomen.
De woeste uithalen zijn gebleven, maar het lijkt of Conor Oberst de laatste jaren iets meer rust heeft gevonden. In deze beginjaren moest echt alles wat hij deed nog gepaard gaan met een schurende hartstocht, waardoor het soms een beetje pijnlijk werd om naar te kijken. Deze avond kwam het allemaal even hard binnen.