Alsof er onverwacht een bom ontploft was, zo voelde het, na afloop van dit concert. In de positieve zin van het woord dan. Voor zover een bom in positieve zin kan ontploffen natuurlijk. En onverwacht, tja… We waren natuurlijk wel bewust naar Paradiso gegaan, en we wisten dat The Thermals speelden. Maar ik had letterlijk nog geen seconde van hun muziek gehoord, en me niet ingelezen.
Dus ik zag bepaald niet aankomen wat zich voor mijn ogen zou gaan ontvouwen, nadat het drietal het podium betrad. We probeerden na afloop de feiten op een rijtje te zetten. Met een biertje, want daar waren we nog niet aan toegekomen. Dit waren de meest onstuimige drie kwartier live muziek die ik ooit had meegemaakt. Ze hadden er zo’n twintig liedjes doorheen geramd. Alles in de allerhoogste versnelling, zonder adempauze. Alles zo ontzettend strak gespeeld.
The Thermals werden een van mijn favoriete bands in de jaren die volgden. Een vreemde eend in mijn bijt, want zelfs voor een snob als ik is dit wel erg underground. Elke keer dat ze naar Nederland kwamen, zocht ik ze wel even op. Hun albums werden íets rustiger, de liedjes iets langer (een héle enkele keer duurde een liedje zelfs langer dan drie-en-een-halve minuut), maar Hutch Harris raakte zijn gevoel voor aanstekelijke melodieën nooit kwijt. Toch gaven ze er in 2018 de brui aan. Zonde.