Kaizers Orchestra maakte van elk optreden een belevenis. Zeker als je ze nog niet eerder had gezien, kon je compleet overdonderd worden. Dat althans gebeurde mij tijdens Pinkpop 2004. Wat kan het soms toch lekker zijn om een optreden in te gaan met nul verwachtingen.
Misschien was ik wel niet eens gaan kijken als ik van tevoren geweten had dat ze in het Noors zongen. Nu stonden we daar wel, in de tent, en zag ik bijvoorbeeld een ontzettend coole toetsenist. Met een gasmasker. Geen idee waarom. De flamboyante voorman, Janove Ottesen, danste met ontbloot bovenlichaam op olievaten. Voor wat extra percussie werd er regelmatig woest op diezelfde olievaten ingehakt. Met knuppels en koevoeten. Ottesen stond er op dat moment niet meer op trouwens, die hakte vrolijk mee.
Stampende hoempamuziek, zo zou ik het omschrijven. Dat klinkt misschien niet heel uitnodigend. Maar jullie uitnodigen heeft toch geen zin meer, want in 2013 stopten ze ermee. Misschien maar goed ook, want ik vond ze steeds minder worden. Of - waarschijnlijker - ik had ze gewoon te vaak gezien (8 keer). Verwachtingen, enzo. Maar die eerste paar keer: wat een feest!