Dat hij Atlantic City speelde, was op zich geen verrassing. Maar een surrealistische ervaring was het wel, om dat mee te maken, van zo dichtbij, in Atlantic City zelf. Ik heb weleens minder memorabele verjaardagen meegemaakt dan mijn 29e.
De setlists van zijn solo shows tijdens de Devils & Dust tour werden alsmaar gekker. Uit alle uithoeken van zijn oeuvre begon hij liedjes te spelen. Ik moest dat van dichtbij bekijken. Dus ik deed het gewoon, toch weer naar de Verenigde Staten, in mijn eentje. Want alles kon gebeuren.
“Okee, even serieus nu”, zo begin ik een verslagje van dit concert destijds. “Wat ik gisteravond heb meegemaakt, overtrof werkelijk alles wat ik me er van tevoren van voorgesteld had. Eerst de statistieken: De helft van de nummers die hij gisteren speelde, had hij niet gespeeld in Brussel, Rotterdam of Hamburg…” En ik raasde nog wat verder door. Ongebreideld enthousiasme, leuk om terug te lezen.
Over Lost In The Flood en Drive All Night, zeldzaamheden die achter elkaar werden gespeeld, schreef ik bijvoorbeeld: “De beste two-pack die ik ooit gezien heb, toen kon je me echt oprapen”. Je zag Bruce Springsteen, die zichzelf op niet alleen door de songkeuze uitdaagde, maar ook door de arrangementen. Hij bespeelde instrumenten waarvan ik niet wist dat die bestonden. Het was een fascinerende tournee en in Atlantic City viel alles op zijn plaats.