Op maandag 27 mei 1996 kende Pinkpop een ongelofelijke line-up: Bush, Radiohead, Skunk Anansie, Alanis Morissette, The Prodigy, Underworld, én Rage Against The Machine. Niet normaal. Allemaal in hun hoogtijdagen ook nog. K’s Choice was er ook, en reed moeiteloos mee in de slipstream van deze grote namen.
Ik was toen nog niet op Pinkpop hoor, maar de VHS videoband ervan heb ik kapot gedraaid. Van K’s Choice stond erop: het prachtige My Heart, het opzwepende Old Woman, en natuurlijk Not An Addict, een rammelende maar fantastische uitvoering met Skin van Skunk Anansie. Wat een positieve energie. K’s Choice groeide uit tot een van mijn favoriete bands van de tweede helft van de jaren ’90. Die liefde bereikte een climax in 1998.
Paradiso explodeerde, aangemoedigd door de onbevangenheid van Sam (toen nog Sarah) Bettens. Maar Paradiso was ook stil, als dat nodig was, voor de kleine akoestische liedjes. Als ik elk concert toch eens zo kon beleven als deze. Nét zo onbevangen, zeg maar. Ik ben K’s Choice wel wat kwijtgeraakt in de jaren die volgden, eerlijk gezegd. Maar ze hadden op 22 april 1998 hun punt wel gemaakt hoor.