Ik heb de 3FM tent op Pinkpop in al die jaren een aantal keer zien exploderen. Hoofdzakelijk gebeurde dat bij dance- en dj sets, waar vooral mensen naar toe komen die op zoek zijn naar zo’n explosie. Knapper is het als je dit voor elkaar krijgt terwijl je net afscheid hebt genomen van de succesvolle rockband waar je de frontvrouw van was. Als je eerste solo-album net uit is en je dus veel liedjes speelt die nog nooit iemand gehoord heeft. Als veel van die liedjes nog redelijk midtempo zijn ook.
Skin kreeg het voor elkaar. Dat ze ook de grote hits van haar band Skunk Anansie speelde, droeg zeker bij aan de feestvreugde. Maar hier stond een vrouw juist haar bevrijding van het juk van die band te vieren, en wij mochten… nee, wij móesten daar deelgenoot van zijn. Allemáál, ook de mensen helemaal achter in de tent, waar ze zich in mijn herinnering op een gegeven moment bevond.
Tja, die herinnering… Misschien was deze show ‘objectief gezien’ wel niet eens zo heel ‘goed’, of zo, denk ik weleens, jaren later. Waarschijnlijk had mijn extase grotendeels te maken met mijn gemoedstoestand, met het gezelschap, met ‘het moment’. Met het gevoel dat ik had toen ik na afloop naar buiten liep - euforisch, nog vol adrenaline, hoofdschuddend, ‘man man man, wat was dit?’ tegen mijn vrienden zeggend. Maar is dat juist niet exact waar het allemaal om draait?