Ik had uren in de rij gezeten. Vanaf een uur voor aanvang van het concert gebeurde er niets meer en kwam er geen enkel kaartje meer vrij. Er stonden alleen nog wat Finnen voor me, die opeens weggingen, om nog iets van hun avond te maken, denk ik. Ik ben ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor hun stupiditeit.
Want toen werd ik dus alsnog naar binnen geroepen. Ik tikte wat dollars af, en zette het op een rennen, naar de nok van het Madison Square Garden. Doe even niet zo paniekerig, hoor ik jullie denken… Maar het concert was dus al begonnen en ik hoorde een nummer (Code Of Silence) waarvan ik nog nooit gehoord had! Ik moest wel eventjes bijkomen toen ik mijn plekje gevonden had.
Even wat context: Bruce Springsteen was bezig met de laatste tien concerten van de Reunion Tour. Rond deze concerten hing een enorme ‘buzz’. Elke avond had grote verrassingen op de setlist, en het had bovendien zomaar gekund dat dit de allerlaatste shows met de E Street Band ooit waren (we weten inmiddels wel beter).
“Ik ben erin gekomen gisteren!!!! Via de dropline. Uren wachten. Redelijk slechte plek, maar het was zo gaaf!”, mailde ik de volgende ochtend naar Remco, en daarna een rijtje titels van ‘rarities’ die gespeeld waren, met een heleboel uitroeptekens en hoofdletters: “Saint In The City, Take ‘Em As They Come…! En NEW YORK CITY SERENADE!!!" Ik had het naar mijn zin gehad. Wat een dag…