Over de Reunion Tour zijn de meningen verdeeld. Ik behoor tot het kamp dat het de beste E Street Band tour na de ‘break-up’ vindt. Ja, Bruce ging in latere tournees beter zingen, de shows werden nóg langer, en de setlists nóg gevarieerder. Maar ik hou van de rauwheid en de intensiteit van deze shows. Ze waren het materiaal zelf ook weer aan het ontdekken. Maar bovendien leefden Danny Federici en Clarence Clemons nog, natuurlijk. Dat zinnetje opschrijven alleen al stemt me weemoedig.
Springsteen was de ‘talk of the town’ in New York, in de zomer van 2000, en niet alleen omdat het mogelijk de laatste shows ooit waren van de E Street Band. Hij speelde sinds kort een nieuw nummer, American Skin (41 Shots), dat heel slecht viel bij de NYPD. Ze hoorden er een aanklacht tegen de politie in, en dreigden met een boycot. Het was een aanklacht tegen geweld, en werd een van de vele hoogtepunten deze avond.
Deze show was een van de beste van de tournee, was de algemene consensus. Zo tegen het eind van het concert was het dus allemaal al goed, maar toen zette Roy Bittan plotseling nog een intro in, op zijn piano. Uit diverse hoeken van het stadion hoorde je gegil (mooi hoorbaar op de opname die op YouTube te vinden is). Het was een droom - niet alleen van mij dus - om Incident On 57th Street eens live te horen. Het was de laatste van vele dromen die in deze dagen uitkwamen.