William Fitzsimmons teert op ellende: “I have to have gone through something [miserable], that I need to get out of my chest. That’s the only way I can do it”. Zijn oeuvre beslaat inmiddels een album of tien. Geen gebrek aan inspiratie in zijn leven.
Zijn beide ouders waren blind en gingen uit elkaar (“That f#cked me up a lot”). Zelf scheidde hij twee keer. Met zijn tweede vrouw adopteerde hij twee kinderen. Toen ging zij vreemd, met zijn toenmalige muzikale partner. Inmiddels is hij weer gelukkig met iemand, en kreeg hij een ‘eigen’ kind. Maar ik kan iets gemist hebben, het kan zo weer anders zijn.
Zijn derde album The Sparrow And The Crow gaat over de eerste scheiding. Die waar de ‘schuld’ vooral bij hem lag. Het is een hartverscheurende verzameling liedjes, met de meest pijnlijke teksten (“Hold on this will hurt more than anything has before”), fluisterend gezongen over ingehouden muziek. Het album kwam 15 jaar geleden uit, dat moest gevierd worden!
Wáárom zou je avond na avond dat verdriet en schuldgevoel van zó lang geleden delen met mensen die je niet kent? Als psychoterapeut - ja echt, dat was hij vroeger - zag hij hoeveel het mensen hielp hun ziel bij hem bloot te leggen. Zo is hij zijn muzikale carrière gaan benaderen. Het podium is zijn sofa en hij kwam een sessie bij ons doen.
Wees overigens niet bang dat je compleet depressief thuis komt na een avondje William. Hij is erg grappig. Met uitgebreide gesproken intro’s lichtte hij de liedjes toe. Liefdevol over zijn ex-vrouw, met berouw en spijt over zijn eigen rol. “I’m going to sing this without crying… maybe…”, zo kondigde hij I Don’t Feel It Anymore aan, een van zijn mooiste. Aan het eind zag je de opluchting. Het was hem gelukt.