Kacey Musgraves debuteerde in 2013 met Same Trailer, Different Park. Ze won er een Grammy voor Beste Country Album mee. Haar naam was gevestigd. Ze speelde er in Paradiso twee liedjes van, publieksfavorieten Follow Your Arrow en Merry Go ‘Round. Over haar jeugd, haar opvoeding, feest der herkenning voor velen. Teksten zonder opsmuk en met humor, ze werden hard meegezongen.
In 2018 kwam Golden Hour uit. Minder country, meer pop. Deze werd Album Of The Year zelfs, bij de Grammys. Mede door een paar adembenemende tv optredens rees haar ster. Wij zagen haar toen in de Melkweg. Het was betoverend: haar felrode jurk, haar innemende uitstraling, haar schitterende stem, de hele sfeer. Zes liedjes ervan stonden nu nog steeds op de setlist.
Afgelopen februari kwam haar nieuwe plaat uit, na turbulente jaren. Haar huwelijk strandde, een album flopte volledig, en ze trad naakt op in Saturday Night Live (om maar even wat zaken te noemen). Op Deeper Well blikt ze, op haar 35e, ingetogen terug (“Everything I did seemed better when I was high, I don't know why”), en maakt ze plannen (“So I'm saying goodbye to the people that I feel are real good at wasting my time”). Een mooie collectie, veelal akoestische, liedjes. Ze speelde tien van de veertien liedjes ervan.
Het was al met al niet gek dat het een soberdere avond werd dan zes jaar eerder. Toen zagen we een Kacey met de wereld aan haar voeten, die zichzelf wilde bewijzen als ster van het moment. In Paradiso hadden we te maken met een Kacey die bijna haar rust gevonden heeft, maar zichzelf nog wel wat moed moet inzingen af en toe. Misschien eindigde ze daarom wel met Three Little Birds, van Bob Marley. “Every little thing is gonna be alright”, Kacey, je was weer prachtig.