Zomaar wat titels van liedjes die hij speelde: Gestreeld En Gekrast, Samen Alleen, De Modder Van Mijn Graf. Het laat zich raden wat voor avond het wordt als je naar een optreden van Alex Roeka gaat. Maar hij zit er, voor zijn doen dan, best lekker in tegenwoordig, en opende dan ook geruststellend met Ik Wil Leven.
Hij bracht dit jaar Nachtcafé uit, met daarop het beste van zijn Excelsior-jaren. Hij bouwde er een mooie, grappige en filosofische voorstelling omheen, en speelde er samen met veelkunner Reyer Zwart en drummer Jeroen Kleijn zo’n 20 liedjes van.
Acht jaar geleden zagen we Alex Roeka op dezelfde plek, het charmante en intieme Beauforthuis in Austerlitz, bij ons om de hoek. We waren toen nog niet door de jaren gezwaaid en in de duizeling verwaaid, niet samen althans. We wisten ons al gelukkig, zeker, maar op een hele andere manier nog (we waren nog niet verloofd, zeg maar).
Tegen het einde van deze nieuwe ontmoeting met hem speelde hij De Schommel Van De Liefde, zo schitterend. Tijdens het minutenlange coda keken we elkaar aan (en bedachten we allebei tegelijk om uit de tekst ervan te citeren tijdens onze trouwgelofte - Aisen kreeg uiteindelijk de eer). Pril geluk is mooi, maar “de schommel van de liefde, de troon van het verbond: het levenslange heen en weer tussen de wolken en de grond” is misschien nog wel mooier.
Dat van dat ‘door de jaren zwaaien’, ‘in de duizeling verwaaien’ en ‘ons gelukkig weten’ kwam natuurlijk ook al van hem, uit hetzelfde nummer. Er zijn er maar weinigen die ‘dat onvervalste leven, dat nu eenmaal die wilde slinger is’ zo mooi kunnen bezingen als de 79-jarige ervaringsdeskundige Alex Roeka.