In 1990 kwamen Erik de Jong en Lucas Oldeman elkaar tegen op de galerij van de flat waar ze net waren komen te wonen. Er ontstond een grootse vriendschap. Dat Erik de Jong inmiddels Spinvis is geworden, en alom gelauwerd, heeft daar niets aan veranderd. Sterker nog, hun 35-jarige vriendschap wordt gevierd met een theatertournee.
Die flat stond in Utrecht. In de wijk Overvecht, de titel en het thema van deze voorstelling. Een verhaal over twee architecten, met verschillende meningen over de opbouw van de wijk. Op het podium stond een maquette ervan. Eerst kaal, zoals begin jaren 90, en naarmate de voorstelling vorderde steeds rijker, want ze bouwden hem op, als die architecten, met ieder hun eigen ideeën. Dit was tegelijkertijd het verhaal van De Jong en Oldeman, over hun vriendschap, en hun verschillen.
Oldeman is dus zelf ook muzikant en zat een paar jaar in de band van Spinvis. Dit was iets nieuws voor ze. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het kwam bij vlagen wat klungelig over. Onzeker zelfs. Het verhaal kon ook nog wel wat meer handen en voeten krijgen, vond ik. Allemaal niet heel gek, dit was een van de eerste try-outs. Muzikaal sprankelde het ook iets minder, dan wanneer Spinvis speelt met zijn band.
Daar kreeg je dan wel intieme uitvoeringen van Spinvis-klassiekers als Voor Ik Vergeet en Bagagedrager voor terug. Zoals ze in zijn hoofd ontstonden, lang geleden, bedenk ik daar dan bij. Het had allemaal zijn charme. Twee mannen, met een bepaalde leeftijd, die samen al zoveel meegemaakt hadden. Maar nu, na al die jaren voor het eerst echt met zijn tweeën op het podium.
Het mooist was de toegift, Zonder Naam, een recent liedje van Spinvis, over de zinloosheid van oorlog: “In de stilte zong een merel, in de heuvels lagen daar de verloren dode zonen als broeders naast elkaar”. Het had niets met Utrecht, of hun vriendschap te maken, maar ontzettend mooi was het wel.