Cage The Elephant kwam naar Amsterdam, zag Aisen: “Weet je nog, Pinkpop toen?” Nou, nee eigenlijk. Maar na even graven… inderdaad: Pinkpop 2019, die band met die hyperactieve zanger! Helaas: uitverkocht, en niet zo’n beetje ook. Dus gingen we weer eens over op het good old ‘van de nood een deugd maken’. Een weekendje Berlijn werd dit dus.
Wij gaan dus geen concert meer plannen op de eerste avond van een stedentrip naar het buitenland. Onze trein viel uit. Of en wanneer er weer treinen gingen rijden was onduidelijk. Wat hebben we in de rats gezeten. Wat hebben we veel steden gezien die ik alleen maar van topografie op de basisschool kende. Wat waren we nét op tijd.
Eenmaal binnen werd ons geduld nog eens behoorlijk op de proef gesteld. En onze stressbestendigheid ook. Wat was dit slecht geregeld allemaal, de garderobe, de bar. We leken de enigen te zijn die zich aan de wachtrijen en chaos stoorden. Misschien ligt de Nederlandse lat gewoon ook wel erg hoog, qua organisatie (mag ook weleens gezegd).
Hutje mutje op elkaar stonden we, met veel beweeglijke mensen om ons heen, die de muziek véél beter kenden dan wij. Op zich niets mis mee allemaal. Stilstaan is bij hun muziek geen optie. Hun catchy refreintjes vragen om meezingen. Maar deze mensen moesten het ook weer niet overdrijven. Kortom: we kwamen er maar moeilijk in.
Maar… hier gebeurde wel wat zeg! Zanger Matt Shultz is een attractie op zich: muts, matje, snor, bril. Maar vooral wat hij in zo’n optreden legt is ongekend. Zijn tour de force eindigde met hitje Cigarette Daydreams, en tenslotte hun anthem Come A Little Closer, dat massaal werd meegezongen… nee, meegeschreeuwd.
Dat zagen we aan de bar, met een vers biertje. We hadden de drukte inmiddels verlaten. Met uitzicht op de exploderende fans werd ons echt duidelijk waarom we - nou, vooral Aisen dus - zoveel jaar geleden door Cage The Elephant getriggerd werden. Een memorabele aftrap van een muzikaal weekendje Berlijn.