Hoe vaak zou Van Dik Hout Alles Of Niets inmiddels live gespeeld hebben? Toch ging het mis. Het publiek zette na het eerste couplet al het refrein in, te vroeg. Martin Buitenhuis liet zich meeslepen door dit enthousiasme en ging erin mee. Hilariteit alom. Het nummer werd na een korte onderbreking vrolijk hervat. Niets mocht de pret drukken vanavond.
Aan een flink deel van de aanwezigen ging het volledig voorbij trouwens. Wat heb ik me geërgerd aan een deel van het publiek, dat maar heen en weer liep, en met elkaar aan het bijpraten was (met daarbij altijd één zo’n gast die het hele optreden met zijn rug naar het podium staat, behalve tijdens Stil In Mij natuurlijk, dat plotseling heel hard meegezongen én gefilmd moet worden). Ik wist dat ik hiermee te maken kon krijgen, zeker toen we niet al te ver naar voren gingen. Toch kon ik het deze keer niet loslaten.
Een foutje maakten ze dus. Ik gun mijn favoriete bands het beste, maar vind het eigenlijk prima als er iets misgaat. Het haalt ze even uit hun comfortzone. Noodgedwongen moet er even van de gebaande paden afgeweken worden. Bij Van Dik Hout is het misschien wel extra welkom. Ze leggen nog steeds hun hele hebben en houwen in hun optredens, maar ze wijken doorgaans weinig van de studioversies van hun liedjes af.
Aan hun setlist hadden ze leuke aanpassingen gedaan. Al na drie seconden was ik blij dat ik weer eens gegaan was. Snerpende gitaren: Wat Weg Is Raak Je Nooit Meer Kwijt, de oude Van Dik Hout! Ze hadden hun tweede album, Vier Weken, blijkbaar herontdekt. Want helemaal aan het eind was er nog zo’n verrassing: Mijn Held Zijn! Zo vaak meegebruld vroeger, en nu gewoon maar weer.
Vlak daarvoor was er al een ander kippenvelmoment, toen Martin samen met heel Paradiso Ramses Shaffy’s Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk En Bewonder zong. Een mooi en symbolisch begin van concertjaar 2025.