Ik weet niet onder welke steen ik had gelegen, maar mij was het dus ontgaan dat Raven van Dorst ‘van origine’ muzikant is. In 2015 richtte hen Dool op. Doommetal, dus wat buiten de gebaande paden voor mij. Dit jaar kwam The Shape Of Fluidity uit, hun derde album, ‘een ode aan hun eigen ongrijpbaarheid’.
Ik zag Raven dus van de zomer opeens met Dool op Pinkpop staan. Ik zag al snel dat dit niet gewoon maar iets was dat hen er een beetje bij doet. Nee, het was goed, meeslepend, en eindelijk zag ik iets onderscheidends, dat weekend. Eindelijk had ik het gevoel dat er iets speciaals aan het gebeuren was. Dat wilde ik dus nog wel eens zien.
Hun doel: “Het alledaagse van je afgooien, samen met je publiek in een soort bubbel terchtkomen waarbij je het hier en nu vergeet”, zeiden ze in een interview op Pinkpop. Dat lukte ze, met mij persoonlijk, op Pinkpop dus heel goed, en in Utrecht net wat minder. Maar dat lag veel meer aan mezelf dan aan Dool. Logischerwijs ontbrak de overrompeling van die eerste, onverwachte, ontmoeting.
House Of 1000 Dreams kondigde hen aan met: “Ik ben er klaar mee dat op elke hoek van de straat iemand staat die je zegt wat je wel of niet mag doen. F#ck die teringlijers.” Het was een van de weinige momenten dat je iets van de televisiemaker Raven terug zag. Verder zag ik alleen een geweldige muzikant. Wat kan hen gitaarspelen, die… Raven…
Het hele toegiftgedoe werd geskipt: “Dat gaan we allemaal niet doen, we spelen er gewoon nog twee”. Eerst Love Like Blood van Killing Joke. En tenslotte Oweynagat, een oudje. Vier headbangende langharige gitaristen, en een glansrol voor de drummer, in zijn blote bast. Het allerbeste voor het laatst bewaard.