Dit jaar kwam Matt Berninger’s tweede soloplaat uit, Get Sunk. Een terugblik op de afgelopen vijf jaar, van het belanden in een diepe put tot en met het er heel moeizaam uit klauteren. Van “Everything ends before I want it to” (Inland Ocean), via “It takes a lot to disappear completely” (Bonnet Of Pins), naar “Something will save me, baby, it always does” (Junk).
Best wel een The National-achtige plaat, eerlijk gezegd, maar het zal voor Berninger een compleet andere belevenis zijn geweest om hem te maken. Er veel meer een persoonlijke draai aan kunnen geven, zonder het gevoel te hebben je te moeten verantwoorden. Alles in eigen hand hebben, ook met wie je samenwerkt. Dat werden bijvoorbeeld Sean O’Brien (gitarist, medeschrijver en producent) en Ronboy (toetsenist, zelf singer-songwriter en supportact), beide ook in zijn band vanavond.
Hij kletste er lustig op los, en het ging niet per se ergens over. Het was overduidelijk geen water wat er in zijn glas zat. Regelmatig nam hij een trekje van zijn vape, als een opstandige tiener. Hij is 54. Maar ach, zijn totale gebrek aan gêne heeft ook wel weer wat.
Tijdens het geweldige Bonnet Of Pins kon hij zijn ontembare drang om zich in het publiek te begeven weer eens niet bedwingen. Het werd weer chaos. Van The National speelde hij About Today, pijnlijk mooi, en Terrible Love, met het explosieve einde (“It takes an ocean not to break!”). In de toegiften speelden ze Blue Monday, van New Order.
Er was een tijd, niet lang geleden, dat hij geen zin op papier kreeg, en er geen woord uit zijn mond kwam. Nu hoorden we hem misschien wel het mooiste liedje van 2025 zingen, Times Of Difficulty, met de mooiste zinnen: “In times of heartache, get drunk. In times of tears, get sunk. In times of shame, forget. In times of weather, get wet. I'll think of you if you think of me, in times of difficulty.” Was getekend, de unieke Matt Berninger.