Je kunt je er geen buil aan vallen, concerten in openluchttheaters. Hartje zomer, iedereen blij, festivalsfeer, en met een beetje mazzel krijg je nog een mooie zonsondergang voor je kiezen ook. Zelfs bij regen levert het memorabele avonden op, in een sfeer van ‘we moeten dit slechte weer samen dragen’, zoiets. We hebben het de laatste jaren een paar keer meegemaakt.
Maar het is soms wel lastig om er in te komen, moet ik zeggen. Eerst is het nog helemaal licht, er wordt veel heen-en-weer gelopen, de afstand tussen publiek en podium is vaak groot. Dan moet de band er net even iets harder aan trekken, iets speciaals doen, contact met het publiek zoeken. Ik kan helaas niet zeggen dat Daryll-Ann dat deed vanavond.
Schuin boven ons hoorde ik iemand zeggen dat het wel op een soundcheck leek. Zo saai vonden ze het. Ik stoorde me daar natuurlijk aan. Zoiets zeg je niet over een van mijn favoriete bands, en zeker niet al na twee liedjes. Een half uurtje later vond ik de vergelijking met een soundcheck eigenlijk best aardig getroffen.
Het was soms net of wij er niet waren, zo in zichzelf gekeerd waren ze. Als Jelle Paulusma lekker in zijn vel zit, maakt hij veel flauwe grapjes die best grappig zijn. Nu maakte hij er veel minder en waren ze ook nog eens niet zo grappig. Ongemakkelijk werd het soms zelfs. Het entertainment kwam deze avond van zijn tweelingbroer Coen, op toetsen en allerlei andere objecten. Hij was in zijn element want hij speelde een thuiswedstrijd. De tweede kapitein, Anne Soldaat, communiceert alleen via de wonderschone melodieën die hij tevoorschijn tovert uit zijn gitaar.
Ze werden beter naarmate het donkerder werd. De toegift was er eentje om je vingers bij af te likken. Drie héle oudjes (I Could Never Love You, Stay, Surely Justice), en tot slot een wilde en euforische uitvoering van hun nieuwe klassieker Life Can Be Amazing. Daryll-Ann can be amazing. Vanavond helaas slechts bij vlagen.