Eerlijk, ik was hier nooit beland als vrienden niet, zonder überhaupt te overleggen, een kaartje voor me hadden gekocht. Franz Ferdinand vond ik een tijdje héél tof, toen ik ongeveer elk nieuw bejubeld indiebandje héél tof vond. Maar ik haakte ook best wel snel weer af. Erg leuk voor op een festival, of een festivalcamping, maar niet iets wat ik ooit nog opzet, of waar ik zelf kaartjes voor zou kopen.
Maar goed, het waren best leuke vrienden (nog steeds trouwens), het is nog steeds een goede band natuurlijk, en hun live-reputatie staat nog steeds als een huis, wist ik, dus wat lette mij…? Ik reisde op een mooie zomeravond af naar het Zuiderparktheater in die mooie stad achter de duinen.
Het lot van dit soort bands, van wie de ster zo snel rees, is dat iedereen zit te wachten op de hits van het eerste uur. Ik deed daar vanavond hard aan mee. De nieuwe, muzikaal waarschijnlijk niet veel slechtere, liedjes zijn me niet bijgebleven. Maar de oude wel natuurlijk. Ze speelden tien liedjes van de eerste twee platen. Al vroeg in de set Michael, Walk Away, Do You Want To en The Dark Of The Matinée. Heerlijk. En dan moesten de toegiften nog komen.
Sinds jaar en dag is This Fire hun afsluiter. Met die bridge, dat de muziek langzaam zachter wordt, Alex Kapranos het publiek vraagt om te gaan zitten, hij ze langzaam begint op te zwepen, de muziek weer aanzwelt en dan tot een climax komt, en dat op dat moment iedereen als een wilde op en neer begint te springen (eventueel tegen elkaar aan).
Op zich is het een behoorlijk uitgekauwd ritueel, als je het mij vraagt, en het werkt lang niet altijd heel goed. Maar Franz Ferdinand vergeef ik het. En bij This Fire werkt het wél heel goed. Wat een finale. Niemand daalde niet met een brede lach de trappen af, richting bar. Waar ik mijn vrienden bedankte voor hun goede initiatief.