De comeback van Bright Eyes, vanaf 2020, heeft twee platen opgeleverd, maar verliep wel met hobbels. Europese concerten in 2024 werden afgelast. Conor Oberst had stemproblemen, was het verhaal, maar verslagen en filmpjes van de Amerikaanse tournee gaven een ontluisterend beeld van zijn toestand. Het is een publiek geheim dat hij worstelt met mentale- en alcoholproblemen. Er kwam, verrassend, vond ik, alsnog een Europese tournee, in 2025.
Ik maakte me, niet voor het eerst, best wel zorgen. Hoe zouden we hem aantreffen? Na drie liedjes had ik die zorgen nog steeds, maar om een andere reden. Nu had hij dus écht problemen met zijn stem. Rauw klinkt die sowieso al, maar hij ging breken, zo leek het. Maar dat gebeurde niet. En Conor brak zelf al helemaal niet.
Ik heb hem al zó vaak op het podium zien staan, in allerlei hoedanigheden en gemoedstoestanden, en werd alsnog compleet van mijn sokken geblazen. De setlist was al perfect, maar toen kwam ook nog Land Locked Blues. Die zag ik niet aankomen. Zo’n vrijwel perfecte uitvoering van zo’n adembenemend nummer, van I’m Wide Awake It’s Morning, een van mijn all-time favoriete albums.
Mike Mogis is het enige andere vaste bandlid van Bright Eyes. Kijk, Conor is een attractie, hoe hij danst, beweegt, en letterlijk en figuurlijk de randen opzoekt. Maar deze avond kon je ook heel blij worden door je op Mike Mogis te focussen. Hoefde zich nu eens niet al te zeer te bekommeren om Conor, en kon zo zichzelf compleet verliezen in hun muziek. Dit is ook zíjn levenswerk natuurlijk.
Een laatste aankondiging van Conor: “I wish you well, we’ll see you again, and until that day comes, you gotta do me one favour, you gotta stay alive!” Let’s Not Shit Ourselves volgde, van Lifted, mijn eerste kennismaking met Bright Eyes. Een rollercoaster van een nummer. Een rollercoaster van een leven leidt Conor Oberst. Ik wens hem exact wat hij ons wenste. Het beste. Blijf leven. Ik zie je weer.