Ik sleepte kaartjes uit het vuur, dus gingen wij in 2024 Bruce Springsteen in San Siro zien! Nou, niet dus… Stem kwijt, het feest ging niet door. Wij gingen alsnog naar Milaan en vonden troost op een plein met honderden andere fans en alsnog een hele avond muziek van Bruce.
De afgelaste concerten werden een zomer later alsnog ingepland. We maakten er een vakantie van, met het hele gezin. Wat een weelde. In de aanloop was er nog even paniek: Gitarist Steve van Zandt had een acute blinde darmontsteking. Het zal toch niet… Maar de shows zouden doorgaan, met of zonder Little Steven.
Dus daar zat ik dan, de avond voor het concert, met een koud biertje, op ons balkon met uitzicht op het Gardameer, met op mijn oortjes een van de zeven ‘lost albums’ die Bruce een paar dagen eerder had uitgebracht. Dat zijn momentjes die je niet snel vergeet.
Donald Trump was inmiddels weer president. Dus Bruce was boos, en geïnspireerd, en de setlist was op de schop gegaan. Had elk nadeel toch weer zijn voordeel gehad. Hij was fel, over die ‘criminal clown’ en de stand van zijn land. Maar hij wilde vooral ook hoop prediken, met Land Of Hope And Dreams en Bob Dylan’s Chimes Of Freedom als hoekstenen.
De show is vrijwel helemaal gestaged, inclusief speeches. Dat was ooit wel anders. Jammer, maar misschien begrijpelijk, de mannen zijn gewoon best oud. De laatste anderhalf uur kunnen we inmiddels helemaal uittekenen. Je kunt daar weinig over zeggen, hij speelt er steeds de grootste stadions mee plat.
Zo ook San Siro. Het was er vaak legendarisch. Daarom wilde ik dit zó graag meemaken. Deze sfeer, dit fanatisme, ongeëvenaard. Hoe ziek Steve ook was, hij ging dit ook niet overslaan natuurlijk. Hij was er, want het waren misschien wel hun laatste daar. Of de laatste in Europa zelfs. Of óóit, wie zal het zeggen? Hoe dan ook, áls dít het was, dan had het níet beter kunnen eindigen.