Begin deze eeuw kocht ik de eerste twee platen van de Counting Crows, bij Brutus, in de Molsteeg in Amsterdam. Ze hadden me meteen hélemaal te pakken. Dit was zo exact het soort muziek wat op dat moment bij mij paste. Het rauwe van de indiebandjes waar ik toen gek van was, gecombineerd met een traditioneel rockgeluid, en prachtige teksten. Ik heb ze daarna nooit meer losgelaten.
Ik heb wel een paar keer op het punt gestaan trouwens, na wat futloze optredens en fantasieloze setlists. Maar ik kon het niet aan dat ik thuis zou zitten als ze Round Here zouden spelen, mijn allerfavorietste liedje… Dus ging ik toch steeds weer.
Als de coronatijd één ding heeft opgeleverd, dan is het hernieuwde bevlogenheid en inspiratie bij de Counting Crows. Twee jaar geleden, in dezelfde zaal, waren ze opeens weer zó goed. Dat kwam zelfs in de buurt van 2003, toen ze op hun best waren. Nu was er ook nog een nieuwe plaat uit: Butterfly Miracle, The Complete Sweets! Deze keer twijfelde ik dus niet, ondanks de belachelijk dure kaartjes.
Dit was niet helemaal mijn setlist, eerlijk gezegd. Vier liedjes minder dan twee jaar eerder, veel midtempo werk, en de toegiften moeten nu echt een keer op de schop. Hanginaround en Holiday In Spain kunnen best een keer níet of op een ander moment in de set gespeeld worden.
Adam Duritz is nogal wispelturig. Je weet nooit welke versie van hem je voor je kiezen krijgt. Hij was weer eens onrustig, steeds bezig met het geluid en zijn oortjes. Maar hij zat ook op zijn praatstoel. Dat was fijn. Vooral de aankondiging van het nieuwe With Love From A-Z maakte indruk. Round Here, maar dan 30 jaar later, noemde hij het. Die link had ik nog niet gelegd. Een mooie uitvoering volgde.
Round Here zelf werd ook gespeeld, en ik zat niet thuis. Gelukkig. Platenzaak Brutus bestaat allang niet meer. De Counting Crows nog steeds wel. Gelukkig.