Ik doe wat research voor dit verhaal, en zoek even op hoe oud mijn generatiegenoot precies is. Oh, bizar toeval: vandaag wordt hij 50! Hij wel al, ik nog lang niet… Gefeliciteerd, Diederik Nomden!
Zondagmiddagen in en rond het Beauforthuis in Austerlitz zijn leuk! Zeker als er om half zes ook nog een mooie muzikant speelt. Voor ons ideaal. Het is om de hoek. Mooie omgeving. We horen eindelijk weer eens tot de jongsten in het publiek. En we kunnen na afloop onze dochter zelf nog in bed doen. Iedereen blij.
Diederik Nomden was zeker zo’n mooie muzikant. Zijn eerste theatertournee heette Roots: “Ga mee op reis en ontdek het muzikale leven van Nomden. Van het allereerste muziekdoosje boven zijn wiegje, tot zijn grote muziekinspiraties en uiteindelijk zijn eigen albums.”
Als je Nomden ergens van kent, dan waarschijnlijk van The Analogues. Net toen hij dacht dat er een streep door zijn muzikantenbestaan kon, werd hij gevraagd voor de grootste Beatles tributeband van Nederland. Ze stonden in 2024 op het hoofdpodium van Pinkpop. Zijn cv is verder nogal omvangrijk. De jaren dat hij speelde in Daryll-Ann en Johan, twee van mijn favoriete bands, waren slechts een voetnoot in dit verhaal.
Maar verder kwam er heel veel langs, met bij elk thema een cover of een eigen nummer: Dat muziekdoosje, wat muziektheorie. De eerste ontmoeting met zijn latere vrouw, de puberjaren van zijn kinderen (herkenbaar). Oldambt, zijn geboortestreek (het enige Nederlandstalige nummer, met diezelfde titel). Een doodzieke vriendin, Carolina, waarover hij gelukkig na afloop van zijn eigen liedje voor en over haar zei dat het goed met haar was afgelopen.
The Beatles natuurlijk, meerdere keren. En een spacecake-trip op Shine On You Crazy Diamond. Een nogal lang en ingewikkeld nummer voor alleen op piano of gitaar, dus het werd Wish You Were Here. Blijkbaar vindt iedereen het sinds 2014 nodig om Pink Floyd te coveren. Daar zat ik dan weer, met licht betraande ogen, op een zondagmiddag in Austerlitz.