Marble Sounds is een Belgische band rond Peter van Dessel. Ik stuitte in 2022 op ze, toen hun titelloze vierde plaat uitkwam. Een goed instapmoment, besefte ik later, want het woord ‘magnum opus’ viel in divere recensies. Ik was geïntrigeerd door de weemoedige liedjes, met een hoofdrol voor piano en strijkers. Deze band ging ik volgen.
Dit jaar kwam hun nieuwe album uit. Met Core Memory gooiden ze het over een andere boeg. Meer een jaren ‘80 geluid met de nadruk op synthesizers en gitaren, en klassieke songstructuren, met soms een refreintje zelfs. Totaal anders dus, maar de liedjes hadden weer dezelfde aantrekkingskracht. Deze band moest ik live zien.
Peter van Dessel werd in een recent interview gevraagd welk deel van het creatieve proces hij het leukst vindt: schrijven, opnemen of optreden. Hij koos voor het schrijven, maar “optreden is ook zeer fijn, al ben ik geen geboren performer: ik heb het door de jaren heen moeten leren”.
Toen begon hij dus te zingen, en zijn band begon te spelen, If You Would Prove Me Wrong Now, van de nieuwe plaat, en vanaf de eerste seconde zat ik er helemaal in. En, zeldzamer nog, ik kwam er ook helemaal niet meer uit.
Catch It Alive stond bovenaan in mijn Spotify Wrapped en was live ook onweerstaanbaar. Axolotl, met auto tune, was vreemd, maar meeslepend. Natuurlijk waren er kleinere pianoliedjes, zoals Give Or Take A Few en ‘hitje’ Leave A Light On. De reguliere set eindigde met het lang uitgesponnen A Place To Call Mine, met een glansrol voor gitarist Gianni Marzo. Al deze elementen kwamen nog eens samen in de afsluiter van de avond, Soon It’ll Make Us Laugh.
Geen geboren performer, ja, zo oogt hij ook. Het zal wel. “Ik ben misschien wel de minst ambitieuze muzikant die er bestaat”, heeft hij ook eens gezegd. Ook dat zal wel. De muziek van Marble Sounds, van Peter van Dessel, is een van mijn beste ontdekkingen van de laatste jaren.