Mijn kennismaking met Het Zesde Metaal was hun laatste album, Het Langste Jaar, van begin 2024. Ik werd er, ondanks dat er in West-Vlaams dialect wordt gezongen, direct door gegrepen. Hier moest ik meer over weten.
Hij begon aan de plaat nadat zijn schoonbroer plotseling was overleden, ging verder toen bij gitarist en producer Tom Pintens, het muzikale brein van de band, kanker werd gecontateerd, en legde er alléén de laatste hand aan, toen ook die overleed. De pijn en verdriet waren in meerdere liedjes te voelen. Het was dus niet zo gek dat het wat met me deed. Toen we ze live zagen, voelden we ook weer die zweem van gemis. Heftig maar ook fijn om weer eens zó intens een concert te beleven. Overdonderd was ik na afloop van mijn concert van het jaar 2024.
Wat er anders was deze keer: Het was een zitconcert. En alle ellende was logischerwijs, en gelukkig, wat meer op de achtergrond geraakt.
Hij las voor uit zijn boekje met handgeschreven aantekeningen, bijvoorbeeld wat grappige uitspraken van zijn zoontje (gevolgd door het ontroerende Traagskes Groeien). De bandleden werden gedurende de avond een voor een in de spotlights gezet aan de hand van een obscuur muziekinstrument dat ze op dat moment bespeelden.
Elk liedje van Het Zesde Metaal heeft, bij nadere bestudering, zijn eigen verhaal. Ploegsteert is een van de mooiste. Het tragische levensverhaal van wielrenner Frank Vandenbroucke: “'t Was voe de koers da j' gie dien dag in Ploegsteert wierd geboren. Lange voor da j' haar kreeg ip uw benen a j' 't al afgeschoren. Nijdig over 't stuur van uwen driewieler gebogen. Ge waart nog kind, ge ving nog nie veel wind.” Je moet het maar kunnen, een biografie op muziek schrijven in 400 woorden.
We zaten voor een keer op de voorste rij, en zagen, nu dus van heel dichtbij, opnieuw hoe goed deze band is. En wat een ontzettend leuke vent Wannes Cappelle toch is. En hoe mooi zijn liedjes…