Na afloop van onze prettige kennismaking met Christien Oele, alias VanWyck, in Amersfoort, spraken we haar even over haar theatertournee. Ze deed in het theater iets anders, zei ze. Dus kochten we meteen maar kaartjes voor het Beauforthuis, bij ons om de hoek, een paar weken later.
Iets anders was het zeker, maar de band was dezelfde. De leukste drummer van het jaar was er dus ook weer. Als ik taalles zou geven en het woord ‘olijk’ moest uitleggen, dan zou ik een filmpje laten zien van hem aan het werk. Los van het plezier dat hij uitstraalt, speelt hij superstrak. Later in het jaar kwamen we hem nog eens tegen, bij Solo. Zijn naam is Rowin Tettero, de drums aaien is zijn specialiteit.
Deze tour was Instant Classics gedoopt. De band speelde iets meer ingetogen, logischerwijs, en er waren meer verhalen tussendoor. Met als rode draad een avontuur in de woestijn, vertelde ze over “grootse verlangens, alledaagse beslommeringen en de zoektocht naar dat ene nummer dat alles goed zal maken”. Naar een instant classic dus.
Christien Oele woonde in Indonesië, Turkije, Nieuw-Zeeland, dorpjes in Drenthe en Zeeland, en in Wassenaar, voor ze in Amsterdam belandde. Ze studeerde geschiedenis en had respectabel werk in de kunstsector. Ze speelde keyboards en rapte (!) in Hit The Boom en maakte deel uit van het dreampopduo Nevada Drive, waarmee ze Lowlands haalde, maar het liep op niets uit. Privé zat het lang niet altijd mee. Kortom: ze heeft genoeg meegemaakt om haar verhaal gestalte te geven.
Zo kwamen de liedjes, vooral van de nieuwe plaat Dust Chaser, nog meer tot leven. De sensuele opener Unravel bijvoorbeeld, waarmee ze de toon zette. Desert Bride was sfeervol en broeierig. “Are we free at last, or are we on the run?”, een bijna Bob Dylan-achtige overdenking. Je zag het opeens allemaal voor je. Haar man en dochter zaten achter in de zaal, trots te kijken naar het vervolg van de zoektocht van deze bijzondere vrouw.