Bazart maakt electropop, op het grensvlak tussen dance en rock. Denk Oscar And The Wolf, maar dan Nederlandstalig. In Nederland misschien bekend van Pinkpop 2019, of van een samenwerking met Eefje de Visser in datzelfde jaar (Onder Ons), of anders toch wel van Goud, een hitje in de alternatieve scene.
We gingen ze zien in Amersfoort, op het terrein van Into The Woods. Daar was dit jaar een aantal open luchtconcerten geprogrammeerd. Bij aankomst troffen we een lekker festivalsfeertje: food trucks, speciaalbiertjes, gezellige hoekjes om te zitten. Het enige dat tegenzat: het ging pokkenweer worden.
Bij Bruce Springsteen in 2013, in het Goffertpark, op een grote open vlakte dus, kwam de regen met bakken uit de lucht. Niet goed voor de sfeer, zou je zeggen, maar Bruce draaide de situatie om. Hij voegde zich wat vaker bij het doorweekte publiek, begon “It’s not raining hard enough!” te schreeuwen, en maakte de regen zo onderdeel van de show, een grappige bonus.
Vanavond bij Bazart gebeurde ongeveer hetzelfde. Hun aanpak was bescheidener natuurlijk, de Vlaamse variant. Mathieu Terryn bleef maar zeggen hoe speciaal hij het vond, het enorme feest - dresscode: poncho - dat zich voor hem ontspon. Maar dat was vooral aan hemzelf te danken. Hij leek hier werkelijk alles in te leggen, liet zichzelf natregenen, net als Bruce destijds, en trok zo de rest van de band met zich mee.
De finale van Goud was… goud… Wij met zijn allen “Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel!” schreeuwen en Terryn helemaal uit zijn dak. Even later kregen ook de andere zangers hun verdiende plek in de spotlights. Andere Oorden, wat een trip. Gewaagd ook, als toegift. Tenslotte, toegankelijker, Denk Maar Niet Aan Morgen. En wij met zijn allen niet aan morgen denken natuurlijk. Het regende precies hard genoeg vanavond.