“When the sun is out and we bloom again, and realize we're heading for the Fall. We might as well just take another chance, knowing Spring has always been around the block” (Spring, 2024)
Het liep nooit heel soepel, binnen Daryll-Ann. Doorgaans losten Jelle Paulusma en Anne Soldaat hun ‘problemen’ op de mannenmanier op: de ‘als we er niet over praten dan is het er ook niet’-methode. Vaak kwam het dan ook wel goed. Eén keer niet, in 2004. Toen escaleerde de boel en werd Daryll-Ann halverwege een tournee abrupt opgedoekt (de Don’t Stop-tournee, oh ironie).
In 2014 was er een reünietournee (want: “Het viel ook allemaal wel mee”). Ik was er getuige van in Eindhoven en het was één groot muzikaal feest, zó goed. Er kwam gek genoeg geen vervolg. In 2022, toen hun label Excelsior 25 jaar bestond, speelden ze in Paradiso vijf liedjes van hun meesterwerk Weeps. Daar werd dan uiteindelijk wél het zaadje geplant voor meer (want: “Oud zeer? Welnee!”).
Twintig jaar na hun laatste worp is er nu dus een nieuw album, Spring. Het past moeiteloos in het indrukwekkende oeuvre van melodieuze gitaarrock dat ze hadden opgebouwd. Letterlijk en figuurlijk centraal staan het euforische Life Can Be Amazing en het melancholische Spring. Ook vanavond waren dat hoogtepunten.
In Fluor Amersfoort was de smile deze avond niet van mijn gezicht weg te slaan. Jelle Paulusma is het olijke middelpunt. Anne Soldaat stond zoals gewoonlijk vooral te puffen en te zuchten, en te pielen op zijn gitaar, maar daar kwamen dan wel de mooiste geluiden uit. Coen Paulusma, toetsen en meer, Jeroen Vos, bas, en natuurlijk weer drummer Jeroen Kleijn zijn - met alle respect - de smeerolie. Wat een chemie.
Na al heel veel moois kwamen nog Surely Justice uit 1999, en Stay uit 1994, waarmee het zo’n beetje begon. Sprankelender wordt het gewoonweg niet. Daarna eindigden ze met het nieuwe Our Song: “What if we would fall apart, would we fight and try to pick it up right back from the start?” Ja dus. Gelukkig maar. Dank daarvoor, mannen.