“Does anyone fancy driving me, two guitars, and additional luggage, from Oslo to Hamar, tomorrow lunch time? For an adventure? For a guestlist spot? I promise not to talk much. The train won’t take my gear.” Dit is dus vandaag de dag het toerende leven van Tom McRae, de man die bij zijn debuut in 2002 genomineerd werd voor de Mercury Prize en een BRIT Award, en toen op Glastonbury en Pinkpop stond.
Voor het eerst in jaren deed hij een ‘serieuze’ Europese tournee. Behoorlijk serieus zelfs: 44 shows in twee maanden. Er was een nieuw album, Étrange Hiver (met duetten met Franse artiesten), maar de setlists zagen er niet heel schokkend uit. Toch was ik nieuwsgierig. Wat zou het vele spelen met hem doen? Zou hij iets nieuws te vertellen hebben? Het bloed kroop dus weer eens waar het niet gaan kon. Ik reed last minute naar Leiden, voor mijn 22e keer Tom.
Tom kon met ene Hanne meerijden trouwens, naar Hamar. Het kwam goed dus. Of hij zich aan zijn belofte had gehouden om weinig te praten, dat valt te bezien. Tom McRae is een kletskous namelijk. Zijn optredens vervelen, mede daardoor, nooit. Natuurlijk, het kan avontuurlijker. Het gros van de set komt altijd van de eerste twee albums. Dit was het zoveelste concert dat ik tevergeefs om All That’s Gone heb geroepen. Maar er waren ook gewoon drie nieuwe nummers, waarvan eentje helemaal in het Frans gezongen.
Na afloop sprak ik wat bekenden, ‘Tom newbies’. Ze waren misschien wel net zo enthousiast als ik na mijn eerste (Melkweg 2003). Een besefmomentje. De tweede van de avond al, want even daarvoor, tijdens Bloodless, zijn mooiste, toen hij gewoon letterlijk naast me stond, in het gangpad met zijn gitaar, had ik me dit ook al gerealiseerd: Ga dit soort optredens nooit ‘gewoon’ vinden.