Op een terras ergens in Nijmegen in de zon, kochten we ‘s middags op de gok kaartjes voor Philine, in Arnhem. Voor een tientje, kom er nog maar eens om. Nooit van haar gehoord, maar in de begeleidende tekst op de website werden The War On Drugs en Phoebe Bridgers genamedropt, dus dit gokje konden we wel wagen.
Wij associeerden haar meer met Kacey Musgraves (en dat is een compliment). De liedjes waren een stuk korter dan die van The War On Drugs, maar hun ‘groove’ kon je er met wat fantasie wel in horen. Wat een lekkere band heeft zij om zich heen verzameld. De link met Phoebe Bridgers zit hem vooral in haar persoonlijkheid, en daardoor in het type publiek dat zij trekt.
Er waren hooguit 50 mensen in de bovenzaal van Luxor Live. Tien familieleden, vijf jonge mannen die met hun vriendin waren meegekomen, en voor de rest jonge meiden. En wij dan. Haar vader was er ook. Ook hij hoorde haar dus gedetailleerd vertellen over haar liefdesleven en haar geestesgesteldheid. Ongemakkelijk misschien. Maar ook dat benoemde ze dan weer gewoon. “Hij weet dit op zich allemaal al”, zoiets.
Ze zingt vrij letterlijk over wat ze heeft meegemaakt en wat dat met haar heeft gedaan. Dat was niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er werd bijvoorbeeld teruggeblikt op de giftige relatie met haar ex. Dit terwijl haar huidige vriendin naast haar stond. Zij, Anne Roos is de übercoole gitarist van de band.
Philine is Philine Corporaal, uit Rotterdam, 25 jaar. Ontwapenender heb ik dit jaar niemand anders gezien. “Nu lopen we even weg”, zei ze, en even later, bij terugkeer op het podium: “Ik moet wat werken aan de geloofwaardigheid van mijn toegiften”. Het was het enige ongeloofwaardige aan dit hele optreden. Wat was dit leuk.