Na afloop deed in ons groepje de volgende grap de ronde: “Wat zijn de drie moeilijkste dingen om te zeggen in het leven? 1) Het spijt me, 2) Je hebt gelijk, ik had me vergist, en 3) Phosphorescent”. Maar dit terzijde.
Het is de artiestennaam van singer-songwriter Matthew Houck uit Alabama. Zijn bekendste liedjes zijn Song For Zula en New Birth In New England (en die zijn ook niet echt bekend trouwens). Lekkere, lichtvoetige muziek. Dit jaar bracht hij Revelator uit. De titelsong is een van de mooiste nieuwe liedjes die ik dit jaar hoorde.
Hij was zijn eigen supportact. Hij was vereerd het publiek te mogen opwarmen voor die geweldige headliner die daarna kwam. Zelden is er zo stil naar een voorprogramma gekeken en was het al zo druk. In de praktijk was dit eigenlijk niet veel anders dan één concert. Eerst zeven solo-liedjes, toen tien met de band.
Sléchts tien. Dat was jammer. Want hij overtrof mijn verwachtingen. Hier was niets lichtvoetigs meer aan namelijk, en dan heb ik het even over het gedeelte mét band. De meeste nummers begonnen nog een soort van kabbelend, maar eindigden dan met breed uitwaaierende soundscapes, overheerst door een slidegitaar.
Impossible House van de nieuwe plaat was prachtig. Tell Me Baby (Have You Had Enough) klonk net zo dreigend als de titel doet vermoeden. De bandleden, een op het oog bij elkaar geraapt zootje met lange haren en cowboyhoeden, konden er lekker los op gaan. Ride On / Right On was een perfecte afsluiter, die alleen veel te vroeg kwam.
Een paar keer had ik mijn ogen dicht gedaan deze avond, om niet afgeleid te worden door bijzaken. Dat is een goed teken, dan zit ik er lekker in. Deze muziek vroeg er om om met aandacht beluisterd te worden.