Daar staan ze, tegenover elkaar, met zo’n ouderwetse microfoon tussen ze in. Spike met de akoestische gitaar, Marcel zingt: “Can somebody take me home?” All In Vain, uit de begintijd van ‘de nieuwe DI-RECT’. Even geen wall of sound en geen lichtshow. Alleen maar die twee, schitterend…
Een welkom moment was het. Er was zo ontzettend veel gebeurd op het podium. Na het derde liedje voelde het alsof er een heel concert op zat, zoveel hadden ze er al in gestopt. Ik vond daar wat van, eerlijk gezegd. Maar gelukkig gingen ze een klein beetje van het gas af. Niet al teveel, dat hoefde nu ook weer niet, maar uit de bocht gevlogen werd er niet meer.
Volgend jaar staat DI-RECT drie keer in De Kuip, niet normaal. Wie had dat gedacht, vijftien jaar geleden, toen Tim Akkerman eruit stapte. Veel is nu anders natuurlijk, dankzij Marcel Veenendaal. Wat een charisma, wat een ongelofelijke strot. Desondanks komt hij altijd bijna nederig over, en dankbaar, dat hij dit mee mag maken. Omarmd door Frans, Jamie en Bas.
De tieners van toen dus, die 25 jaar geleden aan elkaar gekoppeld werden. Het is wat drukker op het podium, de sound wat bombastischer, maar verder… Gewoon die jongens nog, toch… Van die drie werd Frans dus Spike, en eigenlijk kijk ik het liefste naar hem, bij een concert van ze. Hoe hij geniet, erin op gaat, de boel bij elkaar houdt. De trots druipt er vanaf.
How My Heart Was Won is zo’n beetje het lijflied geworden van Aisen en mij, sinds we het hoorden op Pinkpop 2023. Ze sloten er de main set magistraal mee af. Maar het allerbeste hoorden we vlak daarvoor al: Through The Looking Glass. Een 8 minuten en 20 seconden durende demonstratie van muzikaliteit en speelplezier.