In 1994 werd Vals Licht opgericht door buurjongens Tony de Bruijn (zang en gitaar), Patrick de Kok (bas) en Johann de Groot (drums). Onbekendere bands vind je bijna niet. De recensies waren lovend, maar niemand zat op Nederlandstalige grunge te wachten. Ze gingen meer toegankelijke muziek maken. Het Licht werd 3FM Megahit en stond eind juli 2000 twee weken in de Top 40 (hoogste positie: 37). Wat nou onbekend!
Maar toen ging het mis. Johann kreeg kanker en overleed in 2003. Een jeugdvriendschap aan stukken gescheurd. Er kwam een memorial concert, met symfonisch orkest. De dvd ervan, In Extase, is een prachtig eerbetoon. Maar er was weinig meer aan zonder Johann. Dat was het dan.
Ruim twintig jaar later: Patrick is een andere weg ingeslagen. Tony heeft een compleet nieuwe band samengesteld. Er is een nieuwe plaat, Neanderthaler. Vals Licht speelt in Tilburg, hun thuisstad, in LittleDevil. Wat een affiche! LittleDevil is een Duiventil-achtige kroeg met een De Kern-achtig podium erbij (voor de Purmerenders onder ons). Ik sta aan het podium, linksvoor. Vol verwachting. Voor die verwachting ga ik naar concerten.
Hun liedjes zijn onderdeel van mijn DNA geworden, sinds ik Lunapark en Dieseljunks luisterde, op mijn discman, op de fiets of in de bus, als begintwintiger. Ik Riep Jouw Naam, In Het Honderd, De Mooiste Liederen: het was zó mooi om ze gezongen te horen worden, van een paar meter afstand, door de man die het allemaal bedacht had, gespeeld door een superstrakke band.
Ook mooi: hij sprak zijn aanwezige moeder toe, en speelde toen Hé Mama voor haar, van de nieuwe plaat. Ze was trots, ik zag het. Mijn blik kruiste daarna een man van mijn leeftijd, met tranen in zijn ogen. Dit is het, dacht ik. Op een onbewaakt ogenblik slaat het soms toe. Voor die ontroering gaan we naar concerten.