Ik móet eerst gewoon even Anna Butterss in de spotlights zetten. De nieuwe bassist heeft mijn hart gestolen. Onafgebroken stond die te stralen, het meest nog toen ze opeens Just Like Heaven van The Cure speelden. Niet vaak iemand zo zien genieten op het podium. Waarvan akte.
In élk verhaal over Jason Isbell komt zijn alcoholverslaving ter sprake. Je ontkomt er eigenlijk ook niet aan. Het is zo’n wezenlijk onderdeel van zijn leven. Geweest. Gelukkig. Cover Me Up was natuurlijk weer een hoogtepunt. Hij begon er alleen aan, en aan het eind trokken zijn muzikale vrienden hem er doorheen. Zoals je hoopt dat dingen gaan. Altijd weer kippenvel als hij “I sobered up, I swore off that stuff” zingt en het publiek hem toejuicht.
Hij schreef Cover Me Up voor Amanda Shires, zijn redder. Wij zagen haar anderhalf jaar geleden in de Tolhuistuin haar frustraties over hun relatie van zich af zingen. Niet veel later gingen ze uit elkaar. Op zijn nieuwe plaat Weathervanes gaat het er bij vlagen ook over. Op Middle Of The Morning bijvoorbeeld, zo lijkt het: “I know you're scared of me, I can see it in your face, I can feel it in the way you move around this place.” Het pijnlijke is eigenlijk dat hij het al in coronatijd schreef, ver voor de definitieve breuk.
We merkten weinig van dit alles vanavond, gelukkig. Met zijn geschiedenis ben je toch bezorgd. Wat een tour de force was dit. The 400 Unit is misschien wel de beste begeleidingsband die er rondloopt. E Street Band, eat your heart out, zou ik bijna zeggen. Ze eindigden met This Ain’t It, van de nieuwe plaat, met minutenlang sensationeel gitaarwerk van Sadler Vaden, en Jason zelf natuurlijk. Misschien is deze band inmiddels zijn redding. Of anders wel het podium.