Op YouTube staan twee live uitvoeringen van hun liedje December. Eentje uit 1998, met de allereerste line-up van Johan. Het is mooi om met de kennis van nu naar de Jacco de Greeuw van toen te kijken. De ander is van Parkpop 2007. De eeuwig jeugdige drummer Jeroen Kleijn en de stoïcijnse bassist Diets Dijkstra zijn er dan al. Ik kan wel 100 keer naar dat fanatisme en die onstuimigheid kijken, zonder dat het verveelt.
Robin Berlijn sloot aan als gitarist bij de herstart in 2018. Ze schreven samen aan de nieuwe plaat, The Great Vacation. Die klinkt daardoor meer als een ‘plaat van de hele band’, en experimenteler. Ook live veranderde er het een en ander: De schijnwerpers en Jacco zullen nooit elkaars beste vrienden worden, maar hij lijkt er beter in te gedijen met Berlijn aan zijn zijde. Eindelijk iemand gevonden die hij op muzikaal vlak volledig vertrouwt.
We zagen ze eerder in het jaar al, maar op een zaterdagavond, om de hoek in Amersfoort, konden we ze niet laten lopen. Ik hoopte dat de summer break in hun tour Jacco had geïnspireerd tot wat wijzigingen in de setlist. Devil’s in the details (als je een band al diverse keren hebt gezien). Ik kreeg wat ik wilde: Van Pergola, die wereldplaat, kwamen deze keer Tomorrow en I Mean I Guess langs, twee persoonlijke favorieten.
We stonden vrijwel vooraan. Wat een verschil maakt dat toch. Ik heb altijd genoten bij Johan, maar vooral ‘gewoon’ vanwege ‘de liedjes’, niet per se ‘de live experience’. Nu zagen we de interactie, de foutjes, de grimassen, de emoties. Mijn favoriete Nederlandse band, die gruwelijk mooie liedjes die ik allemaal al zo vaak gehoord had, het kwam uit de lucht vallen dat ik het nog eens zo zou beleven.
Daar was plotseling December ook nog, dat 28 jaar oude liedje. Het werd nog even rauw, energiek en gepassioneerd gespeeld als in 1998 en 2007. “It’s alright and it’s okay, you only took my pride away”, ik blèrde hard mee met Jacco, en prijsde mij heel gelukkig.