Een E Street Band concert in San Siro zien, het ging gewoon gebeuren! Op wonderbaarlijke wijze sleepte ik kaartjes uit het vuur. Het liep totaal anders. Wij gingen wél naar Milaan, maar Bruce niet, want die was zijn stem in Leeds kwijtgeraakt. Het bleef in Milaan bij een hartverwarmend samenzijn van duizenden fans uit alle hoeken van de wereld, op een plein in het centrum. We kochten alsnog kaarten voor de eerste van twee concerten in Nijmegen.
Het contrast met de vorige tournees blijft bijzonder. Op zijn oude dag lijkt de spontaniteit verdwenen, zowel qua variatie in de setlist als qua interactie met het publiek. En ja, dan nog kunnen weinig artiesten op die twee fronten in zijn schaduw staan. Ik weet dat wel hoor. Hij heeft de lat gewoon belachelijk hoog gelegd in 35 eerdere concerten. Mijn vrienden en het overige nog niet verziekte publiek lijkt het allemaal niets te deren. En dat is volledig terecht.
Het thema ‘vergankelijkheid’ hangt nog over zo’n avond heen, maar Bruce was behoorlijk in een feestmodus op deze zonnige dag. My Love Will Not Let You Down en Cover Me waren vroege hoogtepunten, en het two-pack Sherry Darling-Cadillac Ranch de verrassing van de avond. De tweede helft, de laatste anderhalf uur, is een concert op zichzelf. Een wervelwind. Elke keer vrijwel hetzelfde. Maar kijk je om je heen, dan snap je helemaal waarom.
Het is ongelofelijk wat deze club avond na avond op de mat legt. Maar er ontbrak wel iets, voor mij dan. Dat ga ik komende zomer in Milaan vast wel weer vinden, als het afgelaste concert wordt ingehaald. Ondertussen koester ik gewoon elke uitvoering van Thunder Road die ik mee kan pakken. Zeker als het zo passievol wordt uitgevoerd als in Nijmegen. Het zou zomaar de laatste keer kunnen zijn.