Belle & Sebastian timmert al bijna 30 jaar aan de weg, met hun… ja, met wat eigenlijk… vrolijke popdeuntjes, beetje mompelend - tegen vals aan - gezongen, viooltje hier, trompetje daar, gek onbekend muziekinstrument om het af te maken… Op het podium lijkt iedereen door elkaar heen te hobbelen en af en toe een willekeurig instrument op te pakken. Stuart Murdoch heeft het vrijwel allemaal bedacht en danst, praat en zingt het feestje aan elkaar.
Mijn mooiste feestje met ze zag ik tien jaar geleden. Alles eraan was memorabel: het was in hun thuisstad Glasgow, in een amfitheater in een zonovergoten park, het openingsfeest voor de Commonwealth Games (waar ik voor ging werken). Ze speelden zeldzame oude nummers. Het was ‘het jaar van Remco’, het was ‘de week van de MH17’. Ik ging in mijn eentje naar dit concert en voelde me eerst wat weemoedig. Dan is de muziek van Belle & Sebastian dus exact de goede remedie. Wat een herinnering…
Terug naar het Amsterdamse Bostheater, 2024. De regen stopte vlak voor het begon, zoals het hoort bij hun muziek. Ze openden met Dog On Wheels, van helemaal uit hun begintijd. Het swingde de pan uit en zette de toon voor de rest van de avond. De ruimte tussen het podium en de eerste rij zitplaatsen vulde zich met dansende mensen. Dat werden er steeds meer. Traditiegetrouw verplaatste de dansende menigte zich naar het podium, tijdens The Boy With The Arab Strap.
We hadden hier lang op moeten wachten. Eerst was het corona, en in 2023 gooide de gezondheid van Stuart Murdoch roet in het eten. Bij hem is jaren geleden al het chronisch vermoeidheidssyndroom vastgesteld. Zijn toestand is fragiel. Alleen daarom was het al geweldig hem weer zo rond te zien stuiteren, tussen het publiek en zijn muzikale vrienden door. Iedereen even blij.