Ik had getekend voor een plek in het linkerrijtje (van 32 concerten), maar nu zit ik me serieus af te vragen of dit de beste ooit was. Misschien moet ik alles nog even laten bezinken, voordat ik dingen roep waar ik later spijt van krijg. Maar wat ik wel zeker weet: deze avond benaderde de perfectie.
Dat begint natuurlijk met het gezelschap. Ik heb Theo Reitsma vaker gequoot, maar nu ontkom ik daar echt niet aan: Dit was een goed stel hoor! Verder hielp mee dat de zorgen die we ons gemaakt hadden over de modder, het weer, de locatie, onze locatie, de mensenmassa, het geluid en de setlist, volkomen ongegrond bleken te zijn.
Verder kwam het bijvoorbeeld door de subtiele Danny en Clarence-tribute tijdens Tenth Avenue Freeze-out. Door Jungleland (Jake Clemons!) en Racing In The Street (Roy Bittan!), twee keer tien minuten wegdromen naar hogere sferen. Door het hilarische (al zeg ik het zelf, anderen zouden het hilarisch vals noemen) Dream Of Life-koortje dat ik vormde met mijn neef (wat hebben we gelachen, en wat had mijn broer Remco -The Rising was niet bepaald zijn favoriete nummer- uit volle borst meegezongen als hij erbij was geweest). Door de beste timing ooit voor een bierhaalmoment (Working On The Highway / Darlington County, zo overbodig allebei), om nog maar eens iets te noemen. Zelfs door het alom (ook door mij) bekritiseerde Shout: wat een feest was dat (en ja ik heb gedanst, of een poging gedaan daartoe).
En vóór dat alles hadden we Jersey Girl al gehoord (de tweede keer voor André en mij (na Wenen 2009), en dat kon helemaal niet waar zijn, want ik schreef er in mijn boek dit over: "Jersey Girl speelt hij sowieso zelden, maar al helemaal nóóit in Europa. Dit [Wenen dus] was de eerste en enige keer, en dat zal wel zo blijven ook"). Het gebeurde écht, en toen dat tot ons doordrong dachten we aan Evelien (mijn overleden tante, vrouw van André en moeder van neef Ronald), en vroeg iedereen om ons heen zich af of het allemaal wel goed ging met ons. Nou het ging best goed met ons. Maar het was wel nogal onbegrijpelijk wat er allemaal gebeurde. Die was voor jou, Ronald.
Nadat de band het podium had verlaten, vatte Bruce de avond zelf veel beter samen, dan ik dat met deze woorden kan. Hij zong This Hard Land. Hij zong: "Stay hard, stay hungry, stay alive...". Dat doen we. Hij gaf het goede voorbeeld vanavond. Remco is in 2014 overleden. Dit werd een avond waarop het grootste gemis gecompenseerd werd door de mooiste emoties.