De Dijk – Vorstin, Hilversum, Nederland

Voor de vierde keer in drie jaar een verhaal over een concert van De Dijk schrijven. Ik ben niet te benijden, want echt spannend maken ze het alleen maar bij vlagen. De setlist was in Hilversum als altijd opgebouwd rond sterkhouders als Wakker In Een Vreemde Wereld, Als Ze Er Niet Is en Niemand In De Stad (stuk voor stuk geen straf trouwens), vaak dezelfde mij toch wat minder aansprekende nieuwe nummers, en in de toegiften sowieso Groot Hart en Dansen Op De Vulkaan. Ik zie ze de top 10 pas weer halen als ik naar minder dan elf concerten ga in een jaar, of als ze opeens een avond vullen met het ene na het andere verrassende oudje. Maar een avond De Dijk valt per definitie niet tegen: Huub van der Lubbe is elk concert weer de innemende Springsteeniaanse voorman, de band speelt altijd even strak en na al die jaren druipt nog steeds het plezier er vanaf, en de ellenlange saxofoonsolo van Roland Brunt tijdens Onderuit is steevast een hoogtepunt in mijn concertjaar. Bovendien werden we in Hilversum in de toegiften opeens getrakteerd op Zoveel Ik Kan, van hun tweede elpee Nooit Meer Tarzan uit 1983. Over een paar vrienden, een paar bieren, hoe de nacht dan vliegt en hij zijn vrouw even vergeet ('ik leer het ook nooit'). Maar hij houdt wel van haar hoor, zoveel als hij kan dan tenminste, en 'dat is niet zoveel, dus wat heb je eraan'. In 2016, veel minder een klootzak dan 23 jaar geleden en heel wat levenslessen later, zong Huub het met wat minder branie dan vroeger. Maar het klonk nog net zo puur. Ik kon me niet herinneren dat ik ze dit verrassende oudje eerder live heb zien spelen. Meer van dit soort vlagen graag.